O Castelo dos Pitufos

Un milleiro de bens

2012-01-22T20:11:00.002+01:00

Este é o cruceiro de Lanzán, ubicado na parroquia de Tardade, en Vilalba

A súa foi a ficha número mil do catálogo social en liña patrimoniogalego.net

O autor da ficha, e mais da foto, é Xandlinarthy, o máis activo catalogador

-Así foi ata o de agora, e sirva esta alusión como a miña humilde homenaxe-

O proxecto iniciara a súa andaina o pasado mes de maio, e axiña destacou

En tres meses tornárase no principal catálogo do patrimonio cultural galego

E só noutros cinco meses máis superou a barreira psicolóxica dos mil bens

Todo un logro, e un fito, froito do traballo desinteresado dos colaboradores

Sobre todo dos editores da web e dos propios autores do milleiro de fichas

Dende un primeiro momento, sentinme arroupado ao colaborar no proxecto

Non o pensei dúas veces cando mo propuxo o seu promotor, Manuel Gago

Menos aínda sabendo que me acompañarían amigos como Adela ou Xurxo

Os tres figuran con Marta, con Selma e comigo nesta foto da primeira reunión

Celebrouse en Betanzos o primeiro de outubro, cun xantar de confraternidade

E nela puiden poñerlles unha cara ao resto dos membros deste grande equipo

Vaian a todos eles, sen os que sería impensable o logrado, os meus parabéns

Sombras famentas

2011-12-05T18:20:00.001+01:00

Esta fin de semana presentouse na feira Culturgal o libro Sombras famentas

Editado por Urco, foi escrito polo meu querido amigo Jacobo Sánchez-Feijóo

O volume contén unha novela, á que se refire o título, ademais doutros relatos

-A frase E outros contos para ler de noite completa, de feito, o nome da obra-

Sobre estas liñas, vemos a Jacobo na feira asinando exemplares do seu libro

Segundo conta, xa chegou á súa segunda reimpresión tras unhas boas vendas

Neste senso, teño a honra de estar vinculado a este proxecto dende hai meses

-Exercín de lingüísta e de corrector, aínda que nos créditos figuro como editor-

Para rematar, deixo aquí un fragmento do relato principal, Sombras famentas

Dá unha pista sobre o seu afán de revisión do vampirismo, lonxe dos tópicos:

“Sheridan Le Fanu, Polidori, Bram Stoker e outros deron as primeiras voces nerviosas de alarma. Os vampiros xa non eran cadáveres viventes que devoraban gando, nin sequera portadores de pragas duros de exterminar. As últimas novas constatadas dicían que eran elegantes, que se confundían coa sociedade adiñeirada, que viaxaban ata a mesmísima cidade de Londres -o corazón da modernidade, a tecnoloxía e o progreso!-, que podían soportar a luz do día e que sabían empregar as nosas máquinas modernas mentres se valían dos seus vellos aliados os lobos, as ratas, as sombras, os morcegos, a néboa e o espanto. Superaran moitas cousas que os debilitaban e aguzaran o seu enxeño. Eran máis cultos, máis intelixentes, máis refinados e perversos. Máis perigosos. Carrachas cun óptimo grao de sofisticación. Abandonaran o seu pulso contra o mundo para utilizalo ao seu favor e conveniencia. Axexaran o xeito humano de actuar e desa forma descubriron que a astucia consistía en mesturarse e confundirse, non en enfrontarse. Só así combaterían con vantaxe.”

A vida con Selma

2011-11-06T17:54:00.005+01:00

Os días pasaron voando e Selma xa cumpriu os dous mesiños

Era o tempo que tiña para estar a gusto con ela mañás e tardes

Agora terei que reincorporme ao traballo e acompañala menos

E non será nada doado, posto que a nena ben que se fai querer

Nesta escena cotiá ollámola boquexar no salón do noso fogar

A rapaciña saíunos viaxeira e xa percorreu boa parte do país

Na foto vémola no canguro coa súa nai nun parque da Coruña

E nestas outras vai de paseo pola ronda da Muralla, por Lugo

Sen esquecer que xa pasou polo Salnés, Santiago ou Ourense

E nesta imaxe atopamos outra estampa costumista, a do baño

Nela apréciase o parecido físico que a raíña moura ten con nós

Eu son o meniño que posa xusto debaixo, nunha foto de 1977

E a nena que se encontra xusto debaixo é Marta un ano antes

-En efecto, Selma ten a faciana máis longa, coma a da súa nai-

E así é a vida con Selma, que ata o de agora discorreu plácida

Neste senso, teño que agradecer a inestimable axuda dos avós

Xa que fixeron posible que puidesemos saír as fins de semana

Como na festa do Samaín, que pasamos rodeados de amigos

Para rematar, quero deixarche un detalle pola atención prestada

Trátase dun retrato de familia improvisado no piso da miña irmá

Un feixe de láminas

2011-10-20T19:47:00.000+02:00

Estas láminas foron compañeiras de viaxe durante uns cantos aniños
Fixéraas a medio camiño entre a adolescencia e a etapa universitaria
Botaron varios cursos pegadas ás paredes do meu cuarto ou do piso
Tanto cando vivía en Santiago como despois, xa traballando en Lugo

Realizadas en Cambados, axudáronme a facerme sentir como na casa
Pero, pouco a pouco, funas substituíndo por cadros que fora pintando
Así que cando nos mudamos ao noso actual fogar, pasaron a un caixón
E o seu lugar foi entón ocupado por unha serie cada vez maior de óleos

En canto os materiais empregados, predominan lapis, tinta e mais pastel
-Cunhas técnicas que podería depurar se dispuxese de tempo dabondo-
É dicir, o que tiña a man na que lembro como longa época de estudante
E recordo que cando ía ao instituto todos os días terminaba unha lámina

Logo, comezaría a ter menos tempo e a coñecer ben as xornadas sen fin
Polo que esa afección miña quedou relegada e finalmente ficou no pasado
Hoxe gardo as láminas con nostalxia, se ben poucas veces lles boto un ollo
E como estas, un bo feixe delas que fora xuntando durante aquel período

Os zombis do Freakmacine

2011-09-28T19:51:00.001+02:00

O Freakmacine é un festival de curtas que se vén celebrando na Coruña

Comezou hai tres anos nunha casa okupa, e este ano colaborou o CGAI

Partindo da ciencia-ficción, foise ampliando cara a xéneros coma o gore

O curioso do asunto foi que souben disto prestándolles atención ás fotos

Resultou que en todas as que vía nos medios había familiares ou amigos

Vanessa, a moza do meu curmán político Samuel, é a que posa deitada

Iso na foto de arriba, publicada na Voz, e abaixo está o propio Samuel

-Grande amante do xénero, como demostra ano tras ano por Noiteboa-

O pistoletazo de saída do festival foi un desfile de zombis pola Coruña

E neste primeiro Zombiewalk participaron tamén varios colegas nosos

Disto decatámonos tamén a través da prensa, ollando fotos coma esta

-Correspondente á edición da Coruña da Voz de Galicia deste sábado-

Aquí posan Jérémy e Adela tan ricamente nos Cantóns antes da marcha

Os mesmos que, xunto con Cristina, saían nun vídeo do noticiario de V

Así que, familiares e amigos coruñeses, só me queda dicirvos o seguinte:

Que orgulloso estou de todos vós e que guapos e fotoxénicos que sodes

Os primeiros días de Selma

2011-09-12T16:17:00.000+02:00

Todo comezou aquí, na planta de obstetricia do hospital Lucus Augusti

Un centro hospitalario acabado de nacer tamén, tan só dez meses atrás

As habitacións, ben deseñadas e equipadas, mesmo parecían nórdicas

Nesta foi onde transcorreron os primeiros días dunha Selma cambiante

O rostro ía mudando en cuestión de horas, recompoñéndose tras o parto

Ao tempo que comezaba a perder lanuxe, a fronte estaba a redondearse

Dun día para outro transformábase a súa faciana dun xeito espectacular

Aos catro días do seu nacemento xa lles deron a alta á meniña e a Marta

Daquela retornamos ao noso tranquilo fogar para iniciarmos unha vida nova

Cuns horarios estritos, adaptados ás necesidades dun ser de medio metro

-Alguén que non distingue entre día e noite e só sabe do xantar e da sesta-

Esta é unha das súas posturas favoritas, coa que bota gases e logo dorme
Aquí ollamos un detalle da morenaza que nos está a conquistar o corazón

Outro dos seus momentos predilectos ao longo do día é despois do baño

-Cando a secamos coa toalla e lle damos cremiña hidratante sobre a pel-

Só me queda lembrar ese grande instante no que se fixo algo máis maior

Refírome a cando, xa con oito días, lle caeu o reseco cordón do embigo

O nome da nosa filla

2011-09-02T16:38:00.000+02:00

O nome da nosa filla significará, ao mesmo tempo, "paz" e "protección divina"

Será un nome admitido como galego, aínda que de moi diversas procedencias

E compartirao nada menos que coa primeira gañadora do Nobel de Literatura

-Esta muller cuxo retrato aínda hoxe figura nos billetes suecos de vinte coroas-

O seu será tamén o nome da personaxe protagonista dun filme de Lars Von Trier

Unha muller, nai, traballadora e mais invidente, interpretada pola cantante Björk

-Autora, á súa vez, das cancións da homónima banda sonora orixinal da película-

Compartirá nome tamén coa actriz coprotagonista de dous filmes sobre Hellboy

E mais cunha das irmás xemelgas de Marge, da serie de animación dos Simpson
-En concreto, a que ten o pelo en forma de "M", letra presente no nome da nena-

Levará tamén o nome do monstro que vive no lago Seljord, ubicado en Noruega
E chamarase como outro lago máis, este outro situado no estado de Pennsylvania

Tamén se chamará como o concello suízo menos habitado, no cantón dos Grisóns

E incluso se nomeará do mesmo xeito que un cráter localizado no distante Venus

Se a estas alturas aínda non sabes como se vai chamar, voucho poñer máis claro

Responderá ao mesmo nome que a protagonista dun libro escrito por Jutta Bauer
Trátase dunha ovelliña que non cesa no empeño de indagar na busca da felicidade

Benvida ao mundo

2011-09-02T16:35:00.000+02:00

Esta criaturiña é a filla que acabamos de ter Marta e mais eu

Naceu onte, pasadas xa as once e media dunha longa noite

A nena pesou xusto o mesmo ca min cando viñen ao mundo

Aparentemente tamén é morena, tranquila e con certo xenio

O parto foi natural, inducido con prostaglandinas e oxitocina

Unha vez posta a epidural, a dor remitiu e a nai logo deu a luz

Daquela comezamos a respirar tranquilos e a darlle a benvida

Axiña abriu os seu grandes ollos e comezou a inspeccionarnos

Nunca esquecerei o seu aroma de neonata, como a palla seca

Ficamos exhaustos, tras vivir unha experiencia única, completa

Así que arestora descansamos como podemos, no día despois

Aínda así, quixera agredecer os apoios de todos estes meses

Saíndo de contas

2011-08-25T20:35:00.001+02:00

Tras corenta semanas de embarazo, hoxe Marta sae de contas

Así que a partir deste día entraremos xa no tempo de desconto

A fotografía superior vén corresponder á metade da xestación

Xa tiña unha barriguiña considerable, que foi a máis cos meses

-Tal como se pode apreciar na foto de abaixo, do último mes-

Salvo as náuseas do primeiro trimestre, non foi nada complicado

-E mesmo ese problemiña se puido solucionar, só cunhas pastillas-

Pero agora vénnos a parte máis intrigante deste conto que vivimos

O desenlace con final incerto desta historia que realmente empeza

Preguntámonos como será a filla que está por vir, 'como respirará'

E en primeiro lugar cando nos tocará acudir ao hospital a dar a luz

Logo xa nos ocuparemos de pórlle nome e de, por suposto, criala

O castro de Viladonga

2011-08-23T21:43:00.000+02:00

O de Viladonga, en Castro de Rei, é un dos castros mellor conservados do país

Crese que xa estaba habitado un século antes da conquista romana da Gallaecia

Ocupa unhas catro hectáreas, á parte dos antecastros que rodean o asentamento

E a súa gran croa acada unha altura de catorce metros onde o foxo é máis fondo

As escavacións neste poboado prerromano e galaicorromano comezaron en 1971

-E, aínda que en distintas etapas, non cesaron ata a actualidade, de xeito frutífero-
Corenta anos despois, é un dos xacementos arqueolóxicos galegos máis coñecidos
Ademais de todo un referente, xunto con Baroña e Santa Tegra, da cultura castrexa

Á popularidade deste castro chairego contribuíu en gran medida o seu museo anexo

-Que abre as súas portas todo o ano, mediodía incluído, agás cinco días polo nadal-

Nas instalacións, de recomendable visita, explícase de xeito ameno como vivían aquí

Así que alí fomos, na compaña duns amigos de Cambados, e cuns 35 graos á sombra

Pero o pracer de camiñar devagar entre os restos das pallozas fixo que pagase a pena

As curtas de Lucas

2011-08-14T19:05:00.008+02:00

Antes de se converter nun mago do cine, George Lucas realizou unha serie de curtas

Foi durante a súa época estudantil, cando exploraba as vías de expresión audiovisual

É o caso desta breve Look at Life, montada a partir de fotografías e de diferentes sons

Unha das súas primeiras filmacións é Freiheit, inspirada no drama do Muro de Berlín

Lucas tamén estudou na USC, só que no seu caso na University of Southern California

Alí foi onde se formou como cineasta e onde sentou as bases para a súa posterior obra

Nesta etapa, era fervente seguidor do realismo do cinema puro, sen guións nin actores

Un claro exemplo desta paixón vémolo na curtametraxe denominada, sen máis, 6-18-67

A ausencia de concesións serviulle para partir de cero á hora de crear o seu propio estilo

Algo que xa se comezaba a albiscar con 1:42.08, curtametraxe xa cunha calidade notoria

De feito, mesmo se recoñecen planos que posteriormente había empregar nos seus filmes

Tamén no ano 67, Lucas comezou a vincularse co cinema experimental de ciencia-ficción

Foi daquela cando dirixiu o xermolo da que sería a súa primeira longametraxe, THX 1138

Refírome a Electronic Labyrinth THX 1138 4EB, que lle valeu un recoñecemento crucial

Puido asistir como becario á rodaxe dunha película de Coppola e acceder así a Hollywood

Logo virían American Graffiti e a saga Star Wars, pero esa é unha historia ben coñecida

Globos

2011-07-29T20:25:00.000+02:00

Ultimamente estou a desenvolver un insólito gusto polos globos
Nunca me pasara antes, e ignoro a razón deste repentino afecto
Así que estou a tomalo como unha especie de antollo pasaxeiro

O caso é que os globos aerostáticos resultan agradables de ver

Sobre todo en grupo, nas concentracións dos seus afeccionados
A graza das súas formas e dos coloridos exercen certa atracción
-Un influxo irreal, como de ensoñación, suspendidos así nos ceos-

Folga dicir que tampouco subín nunca a un destes enxeños aéreos

-Non houbo oportunidade, nin o interese, como con tantas cousas-

En todo caso non me disgustaría facelo, dado o súbito magnetismo

E ver estas fotos espértame as ganas de vivir e gozar a experiencia

Unha lúa chea de verán

2011-07-16T19:24:00.003+02:00

Estas fotos foron captadas en varias noites ao longo desta semana

Nelas, unha rotunda lúa chea de verán adquire distintas aparencias

Nesta primeira, na que acababa de saír, semella un queixo enorme

-Un gran queixo holandés errante a rodar polo firmamento azulado-

Pero tamén houbo momentos de misterio, agochada entre as nubes

-Unha dama branca fantasmagórica oculta entre as gasas no negror-

Humor vasco (II): os "Batasunnis"

2011-07-01T20:31:00.006+02:00

Un anónimo poñía de manifesto no anterior post un feito indiscutible

Sinalaba que os vascos son xeniais e que saben rirse de si mesmos

A raíz dese comentario acordeime desta sección de Vaya Semanita

Os Batasunnis, protagonizada polos bonecos abertzales Ke e Jota

No primeiro vídeo vemos a súa presentación no programa da ETB

A este sketch séguelle este outro que afonda nos dous personaxes

Sabemos agora que, de nenos, estudaron xuntos na mesma ikastola

Ke e Jota teñen, con frecuencia, ideas para transformar a sociedade

Unha delas é crear unha televisión abertzale, chamada Borrokavisión

Outra iniciativa consistiu en montar unha nova empresa, o taxigudari

O patriotismo de Jota, o boneco verde, adoita ser máis susceptible

Boa proba é o pesadelo que supón para el a súa estadía en Madrid

Ou o entusiasmo co que revive a épica historia do Braveheart vasco

Humor vasco

2011-06-23T16:09:00.003+02:00

O sentido do humor vasco non lle ten nada que envexar ao británico
Boa proba son programas como Vaya semanita, que emite a ETB
Neste primeiro vídeo mostran a súa versión de O Señor dos Aneis

E tamén fan hilarantes parodias de espazos como Cuarto Milenio

As tendencias sociolóxicas tampouco escapan á súa vis cómica

Outro personaxe obxecto de escarnio é o emo que nos retratan

Como ocorre con El Jonan de Baraka, un entrañable polígoneiro

A El Jonan ollabámolo neste vídeo nunha incursión á veciña Basauri
Nesta vila ao sur de Bilbao é onde se ambientaba Qué vida más triste
Trátase dunha serie de humor que se comezou a realizar para a rede
Tralo éxito das primeiras temporadas, deu o salto á pequena pantalla

A serie narraba as desventuras de Borja Pérez e o seu amigo, El Josebas
-Quen, con frecuencia, lle axuda a saír das irrisorias leas nas que se mete-
Dando así unha mostra máis da brillantez do humor feito no País Vasco

Aguamorta

2011-06-13T19:53:00.004+02:00

Este faro encabeza a última entrada do novo blog Aguamorta
Trátase da Illa Pancha, cuxo fermoso interior visitara hai anos
-Encóntrase no estremo occidental da boca da ría de Ribadeo-
O resto das propostas desta nova bitácora son tamén sinxelas
-Como retallos dun patchwork confeccionado segundo cadra-
Pero gozan dun interese auténtico, concentrado en minidoses
Tanto che fala do urbanismo, como da literatura ou a natureza
Ou da antropoloxía, con especial atención ás criaturas míticas
Un destes seres é a balura, unha especie de meigas chairegas
O autor dos textos responde á enigmática identidade de Alzire
Nome á súa vez sacado dunha obra teatral do mesmo Voltaire
Por último, unha especial mención para as ilustracións, orixinais

Adeus ao meu vello Vectra

2011-06-02T13:33:00.007+02:00

Esta coido que digna fotografía foi a derradeira que lle fixen

-E mira que o retratei ben poucas veces en todo este tempo-

Foi aló polo pasado mes de novembro, á beira do río Ladra

Semellaba aínda louzán, pero os anos non pasaran en balde

Non só quedara obsoleto, senón que xa requería renovarse

E iso foi o que ocorreu, corrido o tempo e mudado o marco

-Estáballe de vir, posto que xa cumprira a maioría de idade-

Pero o certo é que aí queda o remorso amargo do sacrificio

Xa digo, foron moitos anos de servizo á causa, e sempre fiel

Atravesando o país dunha estrema á outra todas as semanas

Infatigable, realizou un gran labor a prol dos nosos proxectos

Sempre estaba aí para colaborar cando o precisabas, sempre

Pero chegou o momento no que rematou o seu período vital

A ampliación prevista do noso pequeno clan ten algo que ver

Facíanos falta algo máis amplo, cómodo e, ante todo, seguro

E non quedou máis remedio que licenciar o noso vello Vectra

-Cuxo motor ruxía feroz coma un león ou o reactor dun avión-

Para ocupar o seu posto, buscamos un substituto silencioso

Non atopamos candidato mellor preparado e eficiente ca este

-E ten en común parte do nome: 9.3 Vector TX Edition 2010-

Trátase dun vehículo que aínda ten que demostrar a súa valía

Mais, a priori, ten a nosa confianza para levarnos a bo porto

Patrimoniogalego.net

2011-05-23T21:55:00.002+02:00

Botou a andar a páxina web patrimoniogalego.net

Trátase dun catálogo social do noso patrimonio

Ou sexa, feito polos propios cidadáns deste país

O proxecto xurdira a iniciativa de Manuel Gago

-Xornalista, mestre e autor do blog Capítulo 0-

Vira a necesidade de facer real esta ferramenta

E unha vez propuxo colaborar nela, concretouse

Unha decena de persoas enrolámonos no barco

Entre elas, outros amigos, como Adela ou Xurxo

Todo co fin de suplir unhas carencias inexcusables

Agora xa podemos falar dos primeiros resultados

Cunha vintena de novas fichas en cuestión de días

E cunha vontade de chegar a fichar miles de bens

Así que xa sabes: catalogar está agora na túa man
A foto, de Regueifeiro é dun petróglifo en Santiago

As fervenzas do Barosa

2011-05-17T18:59:00.010+02:00

A fin de semana visitamos unha paraxe natural que non vía dende neno

Refírome ao parque das fervenzas do río Barosa, no concello de Barro

Acompañábannos, preparados para o ocasión, uns cantos bos colegas

Como Nesti e Carmen, ás que podemos ollar sobre unha ponte xaponesa

Marta, como se pode apreciar, xa está en avanzado estado de xestación

Eu tamén quixen posar con ela sobre a ponte, e esta foto foi o resultado

As pontes servían de acceso a unha insua que había no medio do Barosa

Novos blogs

2011-05-06T20:57:00.005+02:00

Había tempo que tiña que ter feito o que xa case fixen:

Actualizar os blogs dalgúns dos meus caros camaradas
-Quero dicir, no eirado que hai aquí á beira, á túa dereita-

Comecei a semana pasada co novo blog de Adelasuma

E seguín esta con outras bitácoras, coma a de Eledhwen

-Todo para después, un caixón cheo de interese por todo-

Ou Moon Eclipse, a última do seu partener Laegnur/Tury

-"Contido dirixido cara á programación e o software libre"-

E tamén Cultura Mortis, do meu benquerido amigo Karlief

-Un blog literario sobre el e as súas fantasías terroríficas-

Seguro que o lector saberá valorar o seu traballo e esforzo
Posto que agora poderá clicar cando queira saíndo de aquí

O elefante zombi

2011-04-29T20:07:00.007+02:00

Os elefantes zombies como alegoría desta nosa sociedade

Esa é a mensaxe que trata de transmitirnos este novo blog

Trátase da última aposta de Adelasuma, autora incansable

-Coñecida aquí por traballos anteriores como Adela-blog-

Nela fálanos dunha 'estampida de paquidermos ultralentos'

E emprega este oxímoro como metáfora do cambio por vir

Suliña así o paralelismo entre ambas as dúas idiosincrasias

-A destes calmosos mortos viventes e mais a dos galegos-

O pitufo Zoupón

2011-04-20T22:01:00.004+02:00

O escritor Sechu Sende vén de obsequiarnos cun artigo ben entrañable

Chámase Lingua, profes e desenhos animados, e nel fala d'Os Pitufos

Do papel que estes debuxos xogaron na súa infancia e na súa mocidade

-E en concreto, da importancia que para el tería a voz do pitufo Zoupón-

Por canto a historia narrada non ten desperdicio, aconsello lela enteira:

"O Pitufo Zoupóm, com os seus tatejos e todo, falava um galego tam especial… A sua voz insegura, feble, mas intensa…, acordades-vos da sua voz? Era umha dessas vozes marabilhosas, inesquecíveis. Umha voz acolhedora. E tinha as vogais abertas e fechadas mais nítidas que nunca escoitara. (...) E um dia que estudavamos o vocalismo dei-me conta, enquanto escoitava o professor. Aquela voz. Aquela voz, aqueles sons, aquelas vogais abertas e fechadas tam nítidas… Era a voz do Pitufo Zoupom! Bernardo, o nosso professor de língua, era o Pitufo Zoupom!"

Anguita

2011-04-16T13:51:00.000+02:00

No 80 aniversario da Segunda República, quixera louvar unha figura senlleira actual

-Máis que nada, polo bo presidente da Terceira República que este home había ser-

Doce anos despois de abandonar a primeira liña, Julio Anguita segue a sorprendernos

Primeiro polas súas declaracións proféticas do ano 99 sobre a crise que padecemos

-En plena voráxine privatizadora e inmobiliaria, advertía dos futuros recortes sociais-

E agora soubemos que hai sete anos renunciara á pensión vitalicia de ex parlamentario

-Recoñecía, polo visto, que co retiro que lle correspondía por mestre xa tiña dabondo-

Detalles todos que honran a Julio Anguita como persoa pública progresista de verdade

E como o grande estadista que se perdeu nos 90 para presidir o noso goberno estatal

-Desa confederación plurinacional que convimos en denominar comunmente "España"-

Non poderiamos rematar esta loanza sen lembrar o seu decálogo para levantar cabeza

Zappa: ratas e pexegos

2011-04-07T21:03:00.003+02:00

O ano anterior a Weassels Ripped My Flesh fora prolífico para Zappa

Un dos mellores álbumes de 1969, e da súa carreira, foi este, Hot Rats

-A cuberta tamén ten o seu aquel, con ese sombreireiro tolo sen chapeu-

O disco fora gravado en 16 pistas, algo que nin os Beatles facían entón

Comeza con Peaches En Regalia, hoxe convertido en standard de jazz

Outro tema con sona desta gravación mítica é a canción Willie The Pimp

O cantante é Captain Beefheart, un colaborador habitual de Frank Zappa
A estes dous primeiros hai que engadir outros catro temas máis, redondos
Ademais de pexegos e de ratas, o disco fálanos de paraugas e de camelos
-E contén unha suite, The Gumbo Variations, cuns ventos extraordinarios-

As denociñas de Zappa

2011-04-01T18:30:00.007+02:00

Había moitos anos que dera con esta portada nas tendas de discos

Sempre me pareceu que a imaxe posuía unha gran forza expresiva

Pero non me decidira a escoitar o álbum ate hai ben pouco tempo

Trátase de Weasels ripped my flesh, de The Mothers of Invention

Esta carátula ten a súa historia, como non podía ser doutra forma

Fóralle encargada polo propio Frank Zappa ao artista Neon Park

Propuxéralle partir da base dunha cuberta do magazine Man's Life

-Unha publicación de aventuras para os moi machos dos anos 50-

A outra idea que derivou na ilustración final foi un anuncio de 1953

-Saía no número de setembro da revista Saturday Evening Post-

O resultado foi unha imaxe das que quedan gravadas na retina

A pintura pop dun home que se esgaza a cara cunha denociña

-Que á súa vez ten a forma dunha máquina de rasurar eléctrica-

Toda unha icona, un referente, fácil de atopar en moitos lugares

A música que contén este disco do ano 1970 non é menos xenial

Salientaría, de entre os seus cortes, o Toads of the short forest

E, sobre todo, o estupendo The Orange County Lumber Truck

Versioneado por Fudge nun disco homenaxe de bandas surfeiras

-Entre outras moitas versións deste temazo composto por Zappa-

O curioso caso do neno suicida

2011-03-24T21:06:00.011+01:00

Un filme que si me fascinou foi este: O curioso caso de Benjamin Button

Non só pola película en si, que é fantástica -aínda que longuísima de máis-

Senón porque me recordaba un relato de Rafael Dieste que lera moi novo

O conto en cuestión, de apenas catro páxinas, chamábase O neno suicida

-Que fora publicado por Galaxia no libro Dos arquivos do trasno, de 1926-

Consiste na narración da súa historia nunha tasca por parte dun vagabundo

O argumento era moi semellante ao da obra de F. Scott Fitzgerald, de 1921

Pero no caso de Dieste o protagonista non saía avellentado do ventre da nai

Era aínda máis gótico, posto que o vello nacía nunha tumba dun cemiterio:

"-Alá polo mil oitocentos trinta, unha beata que despois morreu de medo viu saír do camposanto florido e recendente da súa aldea a un vello en coiro. Aquel vello era un recén nacido. Antes de saír do ventre da terra nai escollera el mesmo ese xeito de nacencia. ¡Canto mellor ir de vello para mozo que de mozo para vello!, pensou sendo espírito puro. A Noso Señor chocoulle a idea. ¿Por que non face-la proba? Así foi que, co seu consentimento, formouse no seo da terra un esqueleto. E despois, con carne de verme, fíxose a carne do home. E na carne do home aformigou a caloriña do sangue. E como todo estaba listo, a terra-nai pariu. Pariu un vello en coiro."

O filme dos pitufos

2011-03-17T20:45:00.004+01:00

Este ano vou ter un agasallo de aniversario ben curioso

Xusto ese día estréase por aquí un filme sobre os pitufos

Deste xeito, os seres creados por Peyo recobrarán sona

De entrada, Sony xa comezou a campaña de promoción

O tráiler di moito sobre o espírito americano da película

-Que está ambientada, sorpresa, no plató da Gran Mazá-

Así e todo, seguro que irei, lentes sobre lentes, polo cine

Posto que o verán vai ser longo e as salas están frescas

Cando fai sol

2011-03-11T14:43:00.002+01:00

Se hai unha semana chovía, dende aquela fixo sol

A uns días do cambio de estación, xa é primavera

Publiquei en diversas ocasións fotos da nosa rúa

-Imaxes con neve, co arco da vella ou ao amencer-

Pero nunca antes colgara aquí fotos con bo tempo

Así que me parece de xustiza facelo hoxe mesmo

Para poder así amosar tamén o seu rostro amable

Son instantáneas captadas ao mediodía, a plena luz

Xusto cando o sol está no máis alto e loce de cheo

As augas de marzo

2011-03-04T21:45:00.008+01:00

Seguimos con máis música, coa propia deste mes que iniciamos

Escollín unha canción de António Carlos Jobim para pórlle faciana

As "Águas de março", do álbum "Matita Perê", publicado no 1973

Moi apropiado, por outra parte, xa que acaba de empezar a chover:

"São as águas de março fechando o verão

É a promessa de vida no teu coração

É pau, é pedra

É o fim do caminho"

Ademais do tema que abre este disco, deixo aquí o que lle dá nome

É unha versión en concerto do tamén brasileiro Milton Nascimento
Data do 2002, anos despois do falecemento do autor destes versos

Humor Negro

2011-02-25T14:36:00.000+01:00

Do branco das nevadas pasamos ao negro do humor afroamericano

Blacula e o Dr Funkenstein enfróntanse á Criatura do Lago Branco

-Un monstro desovado pola CIA que realmente é unha serea negra-

O sketch está baseado en varias películas, coma no caso de Blacula

Outro referente, do mesmo tempo, é o filme do Frankenstein negro

-Outra produción de baixo presuposto de principios dos anos 70-

Blackenstein serviu tamén de inspiración musical por aquela época

Había un grupo chamado "The Brides of Funkenstein", por exemplo

E un tema dos míticos Parliament levaba por nome Dr. Funkenstein

Nevadas

2011-02-18T21:00:00.004+01:00

A desta semana debe de ser a quinta nevada que levamos este inverno

En Lugo algo caeu, como se pode apreciar nestes documentos gráficos

Pero isto non foi nadiña comparado co que nevou na zona de Pedrafita

No Cebreiro enterreime ate o cu na neve ao pasar á beira dunha palloza

Para deixar constancia, aquí queda un humilde vídeo de colleita propia

Xa postos, deixo aquí tamén outras pezas á sazón da presente tempada

Teño que admitir que non foi unha mala anada, con neve de gran buqué

Lugués de adopción

2011-02-11T16:07:00.004+01:00

Tras case doce anos en Lugo, xa me podería considerar lugués de adopción

E a partir de hoxe con maior motivo, logo de saír na portada do xornal local

Por se fose pouco, compartindo foto cun vello coñecido, o alcalde da cidade

O titular principal é un pouco feo, pero hai novas polo medio coa súa chicha

En canto á noticia en cuestión do rexedor, por se tes interese pódela ver aquí

-Por certo, o texto é do meu ex xefe X.C. Vidal e a fotografía, de Pepe Álvez-
Despois disto, que máis se pode pedir para sentirse fillo adoptivo desta urbe?

O derradeiro de Stereolab?

2011-02-04T22:04:00.004+01:00

Esta canción é a que abre o que semella o derradeiro disco de Stereolab

Chámase "Everybody's Weird Except Me", e rezuma unha total frescura

Outro tanto ocorre co seguinte tema, o rítmico e sentido "Supah Jaianto"

A portada do álbum non pode ser máis sinxela, ao estilo dos primeiros 90

Unha sinxeleza que había marcar a súa estela como grupo autoxestionado

Sen grandes selos, nin grandes majors, que lles ditasen ou lles quitasen ren

Era daquela cando esta banda aínda buscaba o seu propio son, ate logralo

Ao longo dos dez anos seguintes publicaron auténticas marabillas musicais

Texturas sonoras retrofuturistas coas que se adiantaron eóns ao seu tempo

Pero, como adoita pasar, a química chegou á súa fin, hai xa uns dous anos

Foi en 2008 cando crearon o anterior disco e este que acaban de publicar
Agora, cadaquén tomou o seu propio camiño, como xa fixo Laetitia Sadier

O embarazo de Marta

2011-01-29T10:49:00.000+01:00

Isto revela como empeza todo, para todos e cada un de nós

Cunhas poucas semanas de vida somos así, coma un feixón

Este que se ve na ecografía é o fillo que temos en proxecto

Se todo nos vai ben, nacerá contra o final do verán vindeiro

Polo camiño agárdannos ducias de probas e algún sacrificio

Pero queremos pensar que as penas van ser recompensadas

-Do contrario, non nos tirariamos a esta piscina por encher-

Por suposto, é unha decisión meditada, espero que correcta

O tempo xa nolo dirá, en todo caso, aínda que son optimista

Tamén teño claro que o último que quero é que Marta sufra

-Non máis ca no sentido bíblico, e se se pode evitar, mellor-

Trataremos de que todo vaia ben e dea a luz un meniño san

De entrada confórmome con iso, e o demais xa virá despois

Todo sexa por traer vida ao mundo e a este avellentado país

Aínda que, segundo se mire, non é xusto ter que nacer aquí

Pois sobran, sen ir moi lonxe, sociedades máis civilizadas

Aquelas nas que non se botan en falta educación e respecto

Malia todo, alégrome de dar esta noticia: Marta, en estado

O Bichero

2011-01-20T21:49:00.000+01:00

O debuxante Luís Davila publica unha viñeta diaria na edición do Morrazo do Faro de Vigo

O nome da sección é O Bichero, o mesmo do blog no que arquiva este "humor de colleita"

Nela retrata a retranca propia do campo e das vilas, entre a terra e o mar, das Rías Baixas

Aínda que dándolle un xiro tendente a parodiar a actualidade informativa ou cultural do día

A visión humorística que dá o autor buenense do seu mundo natal non está exenta de tenrura

Davila xoga coa hipérbole ate levala ao extremo do absurdo e irreal pero repleto de simpatía

Non falta a crítica mordaz nas viñetas do Bichero, como corresponde á idiosincrasia local

A sátira tanto pode estar dirixida contra as novas leis como contra os prexuízos urbanitas

Tampouco faltan os eloxios ao alcol, a vía de evasión da realidade por antonomasia na zona

Como nas comarcas dos arredores, o viño e os furanchos conforman toda unha cultura local

O mesmo ocorre coa gastronomía, entre a ría, a leira e o monte, fonte de inspiración do autor

O Bichero é tamén o nome do último libro de Davila, que reúne as mellores viñetas da sección

O primeiro chamábase Jalisia Kanibal, que recollía a obra publicada na gran revista Retranca

A torre de Castroverde

2011-01-13T20:46:00.001+01:00

Isto é o que queda do antigo castelo baixomedieval de Castroverde

Trátase da torre da homenaxe da fortaleza, que data do século XIV

O edificio pasou polas mans das principais familias nobres galegas

-Erguido polos Aguiar, foi logo propiedade dos Ulloa e dos Castro-

A única entrada á torre era unha porta á que se accedía por un patín

Chama a atención que sobre ela se pode ver un gravado ben curioso

É nada menos que un relevo que amosa un gaiteiro á antiga usanza

-O músico viste sobre a cabeza un chapeu de época, de aba ancha-

Preguntámonos se o instrumentista tería daquela un carácter militar

-Tal como veu acontecendo dende sempre cos gaiteiros escoceses-

Postais dunha nova década

2011-01-07T16:15:00.014+01:00

Estiven en Galicia e lembreime de ti from Esferobite-DSK on Vimeo.

Xa iniciamos unha nova andaina, a década dos "10" do século XXI

Para darlle un toque futurista ao momento, decidín colgar este vídeo

Fora feito hai cinco anos polos artistas Juan Lesta e Belén Montero

Cunha banda sonora "chascarrastrónica" composta por un tal Autoy

"Estiven en Galicia e lembreime de ti" reúne varias estampas típicas

Aínda que vistas dende unha óptica instalada xa en plena era dixital

Cambados, Lugo ou A Coruña son algunhas das súas localizacións

Polo que representan postais curiosas dos lugares que adoito visitar

A cidade do amencer

2010-12-31T10:56:00.002+01:00

Soñei cunha cidade marabillosa de dourada luz fulxente

Tiña luminosas e amplas prazas feitas de granito albeiro

E contaba con altas escaleiras coa forma dunha buguina

Nela había fermosos cafés dispostos con exquisito gusto

Nos que me recoñecían vellos amigos novos por sempre

Semellaba encontrarme en Compostela e á beira do mar

Pero non era, e non podía ser de ningunha das maneiras

Era máis parecida á Kadath descrita por H. P. Lovecraft

No relato chamado Na busca da cidade do sol poñente

“Tres veces soñou Randolph Carter a marabillosa cidade

E por tres veces foi subitamente arrebatado...”, como di

Como na canción, no soño ía flotando como unha dorna

Cando espertei, comprendín que aquela urbe era utópica

Posto que só podía existir e preservarse na miña cabeza

Así que rexeitei, por inoportuno, un traslado a Santiago

Cando abrín a ventá, isto foi o que vin dende onde vivo

Estaba nos albores dun novo ano e dunha nova década
Listo para afrontar, cando tocase, toda unha nova vida

Nadal incendiario

2010-12-23T22:09:00.000+01:00

Hai tanto animaliño, tantos cochos, engordando nos pesebres...

Mentres, tanta xente segue en caída libre no pozo da miseria...

A espiral do conformismo que todo o engule medra cada día...

As voces críticas son silenciadas dos modos máis retorcidos...

E parece sobrar quen engraxe a engrenaxe desta maquinaria...

Pero, quen sabe, se cadra alguén se decida a prenderlle lume...

E, daquela, penso estar alí, en santa compaña, a avivar as lapas

Ate entón, teñamos un bo Nadal, compañeiros deste fiel servidor

Pesadelos antes do Nadal

2010-12-17T20:25:00.001+01:00

Este libro, Depósito de cadáveres, reúne unha serie de relatos macabros

Editado por Toxosoutos, o autor chámase Miguel Anxo Martínez Oubiña

Trátase da segunda obra publicada por este xornalista e vello amigo meu

-A primeira titulábase En precario, unha novela sobre a mocidade actual-

Aínda que non a última, que é unha particular guía de viaxes polo Salnés

Entre os once contos que Miguel Anxo nos deixa en depósito hai de todo

Dende historias surrealistas con final infeliz ate ritos iniciáticos desta era

Gustáronme todas elas, pero, de ter que escoller, quedaría coa derradeira

É "A poza encantada", que describe unha reviravolta argumental de vertixe

Na foto, de Iñaki Abella, obsérvate o escritor que argallou estes pesadelos

O Mazo de Santa Comba

2010-12-10T19:46:00.000+01:00

Falando de muíños, este é o máis completo que coñezo
Trátase do Mazo de Santa Comba, situado preto de Lugo
Á parte de muíño e mazo, úsase de aserradoiro e esmeril
Ten moa, serra, pedra de afiar e martelo, todo hidráulico
Así que se trata dunha factoría etnográfica en toda regra
E ecolóxica, pois todo se move coa forza da auga do río
Refírome ao Chamoso, que deixou estampas coma estas

A serra encóntrase no comedor principal do restaurante
Este estaba en obras, pero tiñan outro non menos cuco
Ao que fomos para degustar empanada de grelos e año
Ademais dun completo doce que aínda non probaramos
Unhas ricas copas de natillas con noces caramelizadas

Polo demais, o contorno do mazo é todo un espectáculo
E máis neste tempo de pólas a espirse de follas murchas

As Penas de Rodas

2010-12-02T22:46:00.002+01:00

Estas grandes pedras redondeadas teñen por nome Penas de Rodas
Encóntranse en Outeiro de Rei, nun monte da parroquia de Gaioso
Son formacións graníticas que ficaron con este aspecto coa erosión

Trátase ademais dun lugar sagrado, con romaría a inicios de agosto

De feito, no solsticio de verán o sol ponse xusto entre os dous cons

Ao igual que ocorre con outras grandes penas no norte de Portugal

Tamén hai lendas sobre elas, como neste poema de Manuel María:

“En Gaioso, ollando a Chá

Hai dúas penedas ergueitas.

¡Semellan non ser verdá

redondeces tan ben feitas!

As Penas de Rodas son

dous ollos alucinados

Que espían con atención

os eidos máis alonxados.

Si ambas penas se desfán

arde, co mundo, un tesouro:

¡unha pena, de alquitrán,

a outra unha trabe de ouro!

Non sodes, non, cantería,

ouh penas de encantamento.

¡Temo que calquera día

vos poida levar o vento!”

Pero o bo de visitalas non é só o lugar, senón o propio feito de ir alí
De camiño, cruzamos o Ladra e paramos no restaurante homónimo
Dende a ponte, hai unhas vistas estupendas de ambas as dúas beiras
Como esta do caneiro do vello muíño que moía o gran antigamente

Kusturica

2010-11-26T14:48:00.004+01:00

Mañá veñen a Lugo Emir Kusturica & The No Smoking Orchestra

Como bos fans, hai tempo que collemos as entradas para o concerto

Será unha ocasión única para pasalo ben escoitando música en vivo

A banda ten unha decena de integrantes, nados en países balcánicos

De todos eles, o de maior sona é o realizador serbobosnio Kusturica

Dirixiu filmes como o aclamado Underground ou Tempo de Xitanos

Pero o que máis me entusiasma de todos é Gato Negro, Gato Branco

-Trátase dunha comedia negra con localizacións á beira do Danubio-

Con cancións tan potentes na súa banda sonora como o é Duj Sandal

O álbum que lle deu máis renome á formación foi Unza Unza Time

-Precisamente, contén algúns dos temas que ambientan esa película-

En resumo, que temos diversión garantida para os nosos pés e oídos

E todo grazas a que non viñeron tocar os de Placebo no San Froilán

Unha nova biblioteca

2010-11-18T18:41:00.003+01:00

A miña vila natal conta dende este outono cunha nova biblioteca

Albérgaa un edificio emblemático da cambadesa rúa do Castriño

É dicir, a escasos cincuenta metros da nosa casa e dos meus pais

Durante trece anos, pasei todos os días por diante desta vivenda

-Dende preescolar ate o derradeiro curso de estudos no instituto-

Trátase, polo tanto, dun vello edificio que se me fai moi familiar

Polo que non puiden evitar emocionarme cando crucei a cancela

A Casa dos Fraga conta cun xardín de dous mil metros cadrados

Nel, un soutelo dálles sombra aos que se acheguen con bo tempo

No seu interior, hai recunchos que convidan á lectura demorada

Pero tamén hai espazos pensados para o entretemento dos nenos

Subindo ao primeiro andar, accédese a distintas salas e galerías

Aquí hai espazos para o recollemento e o estudo, e moitos libros

Aínda que, polo de agora, non tantos como a min me gustaría ver

En todo caso, quen me dese que no meu tempo houbese algo así

Coa de tardes enteiras que pasei na antiga bliblioteca pública... !

Pratos quentes para días fríos

2010-11-10T19:36:00.006+01:00

Agora que xa nos chegou o San Martiño toca xantar quente

Así que imos deixar aquí unha serie de propostas culinarias

En primeiro lugar, unha deliciosa pata de cordeiro ao forno

Ben condimentada, con herbas coma o romeu, e mais o allo

Coa súa gornición de patacas, cenorias, pementos ou cebola

Esta outra posibilidade permite aproveitar os froitos á sazón

As castañas ou os cogomelos, posto que están no seu tempo

Acompañan un galo de corral douradiño tras un lento asado

A última propisición non é menos indecente: bolos recheos

É un prato completo, máis propio dos fríos países nórdicos

Trátase de milfollas recheas de salmón con queixos e noces

Unha bomba calórica que non deixará indiferente a ninguén

A por cogomelos

2010-11-04T22:00:00.003+01:00

Hai uns días fomos ao Corgo, ao leste de Lugo, a por cogomelos

É unha zona ateigada de fermosos prados rodeados de arboredas

Ou sexa, o ideal para estes casos nos que toca relax a conciencia

Entre soutos, piñeirais e carballeiras atopamos moreas de fungos

Iso si, só unha ínfima parte correspondían a especies comestibles

Foi o caso das Macrolepiota Procera que vimos á beira dun prado

-Mágoa que, como logo comprobamos, xa eran exemplares vellos-

Connosco viñan Carmen e Fron, que levaron un manual xeitosiño

O cal convén para identificar as especies á menor dúbida que haxa

Si eran comestibles os Boletus Edulis que localizamos nun bosque

-Aínda non se pasaran e estaban no momento óptimo de recollida-

Polo demais, tamén demos cunha chea de cogomelos dos tóxicos

Como as velenosas do xénero Amanita, a Phalloides e a Muscaria

Desta última había en abundancia, cos seus rechamantes chapeus

Aínda que non se poidan comer, ben supoñen un gozo para a vista

Disfraces de píos

2010-10-28T19:53:00.004+02:00

Os que viven do conto en xeral encaixan moi mal as críticas

Son todo fachada, polo que consideran a súa imaxe sagrada

E se o caricaturista tira a dar, entón desfanse en aspaventos

Desacreditar os dardos certeiros será daquela a súa reacción

Ate o punto de silenciar canto discrepe co seu punto de vista

Todo en aras dun respecto entendido de xeito unidireccional

Isto mesmo foi o que aconteceu ante os nosos ollos atónitos

Un artigo do xornal Galicia Hoxe foi censurado por disentir

Unha vez publicado resultou abortado na súa edición dixital

Pero quedou o papel á vista, que é o que ten a prensa escrita

-E por confinada que fique nas catacumbas das hemerotecas-

Logo da destrución da mensaxe, ocupáronse do mensaxeiro

Quen falaba, certo, por boca dunhas amplas minorías laicas

O articulista da contraportada do periódico xa non o é máis

Falo de Fran P. Lorenzo, que coa Igrexa topou, o desalmado

Parece que alguén moveu os fíos oportunos para conseguilo

E todo por dar ideas audaces para os disfraces deste Samaín

Copipego o texto esvaído, xa que segue a circular pola rede

Chámase Como nenos píos con disfrace de mártir, e di así:

"Despois de séculos de dominación, a Igrexa Católica aínda non se decatou de que o sincretismo relixioso que practica a galega xente non é un estrago calculado da súa doutrina apostólica e romana senón unha creación propia e singular deste pobo, unha máis. Santiago de Compostela é, nese sentido, un fecundo resultado da batalla histórica entre a ortodoxia vaticana e o paganismo local. Tamén o Camiño. Por iso todas as tentativas de reducir a espiritualidade dese roteiro á expresión unívoca dunha suprema fe en Deus son unha manobra avesa, calculada, para capitalizar un símbolo cultural e humano de Europa, patrimonio de todos así recoñecido. Neste sentido a visita do papa Bieito XVI a Compostela deixa fóra desta celebración aos milleiros de cidadáns que non profesan a relixión católica nin lle teñen lei a un dos patriarcas eclesiásticos que máis ten feito por estigmatizar e arredar do seo da Igrexa aos que non asumen a súa fundamentalista visión da fe e as súas teses retrógradas e lesivas, alérxicas ao tempo no que vivimos.

O desembarco papal non iría máis alá da descortesía política coas minorías que non o aturan a súa presenza se non fora porque esas minorías –máis ou menos masivas, pero sempre despreciadas por Núñez Feijóo– contribúen cos seus cartiños a sufragaren a inminente diatriba papal, disfrazada de mensaxe de amor.

O pasado domingo, nos diferentes oficios celebrados nas parroquias galegas, os cregos xa lle esixiron á freguesía o correspondente imposto revolucionario. A golpe de cepillo, como adoitan facer. Poida que a vontade das ovellas fora substraída polos seus pastores pero ese, sinceramente, non é problema dos que non pertencemos á secta; menos aínda daqueles que nin sequera aspiramos a mudar o eivado rumbo moral da institución. Se os practicantes queren poñer dez euros ou vinte do seu peto para avalaren a operación de márqueting da Xunta de Galicia e coroar un Xacobeo só grande en cifra de turistas, pois adiante. Pero non é admisíbel que ese saqueo millonario das arcas públicas se produza sin consulta previa, amparándose no suposto beneficio que lle reportará á cidade de Santiago a invasión das hordas católicas .

Haberá máis efectos colaterais no decorrer desta visita fetichista e pirotécnica do Papa. A suspensión do espazo civil, a clausura da libre circulación e o desenvolvemento dun estado de sitio efectivo, entre eles. Controis policiais, restrición do tráfico e rexistros domiciliares, incluídos, que afectarán singularmente a todas e todos aqueles cuxa vontade e albedrío van ser vulnerados en aras dun rédito político que, con iso contan os organizadores do sarao, beneficiará a todos os persoeiros que teñan acceso á fotografía oficial.

O alleamento da Igrexa Católica é un feito e velaquí temos un Goberno que subvenciona as proclamas delirantes e as bombas de racimo dialécticas da Conferencia Episcopal Española. Os bispos, os que concelebrarán a eucaristía express do Obradoiro, pedíanlle onte os cativos que na noite de Halloween –o Samaín céltico, a véspera de Todos os Santos– vistan precisamente de idem, de santos, e non de meigas, nin de zombies, nin de caveiras, para “estimular” a vida cristiá e loitar contra o profano desta celebración tan pouco pedagóxica. Propoño outros estilismos ben máis edificantes e píos: unha Santa Águeda cos peitos cortados encima dunha bandexa, unha virxe romana violada, un San Lourenzo con queimaduras de terceiro grao, ou un San Sebastián, cuberto de plasma e de saetas. Se é certo que o sangue dos mártires é semente da vida cristiá, non sei a que agardan eses pequenos para se sumaren á festa."

Algo semellante está a ocorrer co último número de Retranca
O dono da súa imprenta négase a imprimilo por velo inmoral
Todo pola visión satírica que se dá da visita papal a Santiago
Esta é a portada renegada da revista, que sigo relixiosamente

A vida vivida por Toño

2010-10-21T11:31:00.006+02:00

Veño de ler a última novela de Antonio Lorenzo Gómez Charlín

-Na foto, de Iñaki Abella, ao carón dunha estatua de Cabanillas-

É autobiográfica e leva por título La vida soñada de las sirenas

Versa sobre a vida dun atleta antes e logo de deixar o deporte

Mentres residía en Cambados e unha vez se foi para Tenerife

-De como vivía na vila das sereas e emigrou á illa de Calipso-

Narrada en terceira persoa, conta con sinceridade a súa historia

Así que recomendo a súa lectura, por canto ten de descarnada

Está públicada pola editorial Lulu Enterprises en Hammersmith

Toño é irmán de Jesús, amigo de toda a vida, e téñolle aprezo

É un gran conversador, sincero, culto e repleto de humanidade

Pertence á mesma xeración dos nenos do vídeo de TVE en Friol

E, coma eles, recibiu o mesmo tipo de educación: colonizadora

Nado no 1970, usa o galego dende sempre, pero non na escrita

Así, perdeuse un escritor valioso para a literatura galega actual

Porque alguén se preocupou de que infravalorase o seu legado

A lingua de toda a súa familia, do seu irmán, miña e súa propia

A ferramenta coa que labraría calquera libro que se propuxese

Pero da que prescinde porque non o instruíron de abondo nela

É triste pero é así, e este só un exemplo de moitos outros casos

Aínda que un exemplo que doe polo que ten de próximo e caro

Colonización

2010-10-13T19:29:00.004+02:00

No 1979 un equipo da TVE gravou esta reportaxe en Friol

Trátase dun documento revelador, cun gran valor histórico

Dado que supón un retrato cercano daquela sociedade rural

En concreto, sobre o tipo de ensino que se impartía daquela

O vídeo analizaba as consecuencias da fin dos grupos rurais

-Que é como eran coñecidas as anteriores escolas unitarias-

Pero, visto hoxe, vai máis alá, por aspectos que nos desvela

Particularmente, sobre a política lingüística que se aplicaba

Durante a Transición, a formación impartíase só en castelán

Sen ter en conta que os rapaces puidesen ser galegofalantes

Considerábase, ademais, que o bilingüismo era un problema

Unha caste de defecto de fábrica que dificultaba a educación

Así que eran os cativos os que debían amoldarse ao sistema

Os que tiñan que apartar a súa lingua para poderen aprender

Deste xeito, a escolarización universal supuxo outro proceso

O da colonización lingüística a través do ensino obrigatorio

Un fenómeno perverso que se desenvolveu ate a actualidade

-E que, malia todo esforzo, semella non ter xa marcha atrás-

Hai trinta anos, o galego era o idioma materno dos raparigos

Da gran maioría, tanto en Friol como en todo o resto do país

E resulta que hoxe en día a situación se nos amosa á inversa

Aos fillos daqueles alumnos tamén lles custa expresarse ben

Pero agora é o idioma dos seus avós o que non adoitan falar

O grao de colonización foi tal que mesmo os pais consenten

Un último apuntamento: falo dos nenos criados nas cidades

Porque, o que é no rural, xa apenas pode falar rapaz ningún

Sinxelamente porque xa case non quedan nenos que poidan

O vídeo, de Vivir cada día, figura no blog do propio colexio

1600 anos do reino

2010-10-06T22:54:00.012+02:00

Esta semana celébrase en Pontevedra un congreso inédito

Conmemorará os 1600 anos da fundación do reino galego

Esencialmente, trátase dunha convención de historiadores

Pero non podo deixar de pasar por alto o que isto implica

E é poñer en valor un período cuxa importancia se negou

Sabemos que foi o primeiro reino altomedieval de Europa

O pioneiro na emisión de moeda logo do Imperio Romano

Que gozou dunha gran riqueza literaria e cultural na época

-Con autores como Hidacio de Chaves ou Paulo Orosio-

Aínda así, segue a parecernos algo distante e mesmo alleo

Como se non tivese nada que ver coa nosa realidade actual

Pois nada máis lonxe, xa que somos herdeiros daquel reino

O carácter administrativo das parroquias non é nada baladí

A división do territorio en tres mil parroquias vén do s. VI

E hoxe resulta algo que nos distingue e que fai único o país

Ou que dicir do carácter comunal de tantos e tantos montes

Estes terreos en man común tamén son herdanza dos suevos

Como a toponimia ou a antroponimia, presentes hoxe en día

Sen ir máis lonxe, o meu apelido é suevo, como tantos outros
E suevas son palabras tan nosas como agarimo ou brétema
É máis, esas xentes foron as que realmente latinizaron o país
Eles viñeron enviados por Roma para administrar a Gallaecia
-Que era un territorio distante, abrupto e difícil de gobernar-
Por iso o galego é unha lingua baseada nun latín culto escrito
-Os outros idiomas romances parten dun latín vulgar e oral-

Estímase que o xerme do reino se produciu aló polo ano 410

E que o seu carácter independente se prolongaría ate o 585

Malia todo, cada vez máis indicios sinalan unha continuidade

En primeiro lugar como reino anexionado á Coroa Visigoda

E máis tarde como o país rexido por reis coa corte en León
Despois virían as escisións, por parte de León e de Portugal
-A antiga Gallaecia Asturicense e a Gallaecia Braccarense-
A partir do século XIII, a dependencia da Coroa de Castela
A arbitraria mutilación, no s. XV, da gran comarca do Bierzo
E por último, a integración na Coroa de España ate o s. XIX
-No 1833, o reino sería disolto pola rexente María Cristina-
En total, foron máis de 1400 anos de historia do reino galego
O que fai del o reino máis lonxevo que houbo en toda Europa

Así e todo, malia a súa relevancia hoxe apenas é tido en conta
Por iso resultaba necesario un congreso adicado á súa análise

O logo elixido fai referencia á bandeira do Galliciense Regnum
É o dragón verde que compartía emblema cun león encarnado
Este ser mitolóxico era utilizado como estandarte tardorromano
-A cola do verme indicáballes aos arqueiros o sentido do vento-
A forma escollida baséase na do dragón do escudo de Coímbra
Que, por certo, foi unha cidade lusa conquistada polos galegos
En dúas ocasións, primeiro no s. V e, posteriormente, no s. IX
O león pasaría a ser o brasón real e máis tarde o escudo leonés
-É, de feito, a imaxe máis antiga de toda a heráldica en Europa-
Pero o dragón permaneceu no imaxinario como símbolo galaico
Ao igual que ocorrería coa serea dos Mariño ou co Santo Graal

Gatos que ven cousas

2010-09-30T19:31:00.003+02:00

Estes outros felinos encóntranse moito máis preto de nós

Son modelos estilizados que posan mentres observan algo

Captounos co seu obxectivo a fotógrafa Vanesa Abelairas

Artista luguesa que ofrece estas imaxes na súa páxina web

-Un blog pouco convencional co nome de La Almohadité-

As obras integran unha serie sobre gatos que ven cousas

Xa sexan un paxaro, uns peixes ou mesmo unhas sombras

Cada fotocomposición pode obterse plasmada nun broche

-E Marta xa ten un, posto que llo regalou a propia autora-

Vanesa é a outra moza que figura nesta estampa costumista

O rapaz do medio é Samuel, parella dela e curmán de Marta

Nesta entrañable escena tamén aparece o seu gato, Mambrú

O marco incomparable non é outro que a casa de Armentón

Coñecida alí como A Casa das Bruxas ou A Casa dos Gatos

Unha casiña de película que se menciona nun recente anuncio

E que foi feita polos meus tíos políticos coas súas propias mans

Gatos rusos

2010-09-21T19:05:00.015+02:00

Durante a viaxe a Rusia puidemos ver unha chea de gatos

Tanto nas rúas como nas vivendas, e de razas ben variadas

De feito, é o animal de compañía máis común naquel país

Estes primeiros que amosamos aquí estaban a tomar o sol

-Arrimadiños ao Palacio de Inverno, en San Petersburgo-

Non demos con ningún azul ruso, pero sí con outro curioso

Na mesma cidade, hai unha estatua dedicada a esta mascota

Encóntrase nun curruncho a preto de catro metros de altura

A xente non paraba de tirarlle moedas para que quedasen alí

Suponse que é algo que dá boa sorte, como ocorre nas fontes

Por último, percibimos o axexar dun ser peludo dende arriba

Era a ollada láser dun exemplar de angora dende a súa atalaia

San Petersburgo

2010-09-15T22:24:00.023+02:00

Demos fin á nosa viaxe a Rusia na cidade de San Petersburgo

Alí puidemos admirar a Catedral do Salvador sobre o Sangue

-Semellante á de San Basilio, pero erixida hai apenas cen anos-

Como moitos monumentos, este atópase á beira dunha canle

E é que esta antiga capital resulta unha especie de Vienecia

Foi feita ex proceso no século XVIII para ser sede da Corte

Levantada da nada cunha morea de palacios, canles e pontes

Entre estas destaca a Ponte do Banco, flanqueada por grifóns

De todos os palacios, o máis coñecido é unha gran pinacoteca

Efectivamente, refírome ao Palacio de Inverno, do s. XVIII

O edificio alberga as principais obras do Museo do Hermitage

De entre elas, a Danza de Henri Matisse é das de maior sona

Tras a visita ao museo, xantamos nun restaurante noutro palacio

-Onde nos ofreceron un recital de piano e un espectáculo cosaco-

Aquí teño que facer un inciso para recoñecer a sorte que tivemos

Dende que partiramos de Moscova eramos seis persoas no grupo

E ser tan pouca xente, e ben levada, facilitounos moito as cousas

Deseguido dirixímonos ao acoirazado Aurora, un museo flotante

Dende este buque dérase a orde de asalto ao Palacio de Inverno

Ese canonazo marcara o inicio da Revolución de Outubro (1917)

Na proa do barco figura a bandeira que identifica a Armada rusa

-Que fora instaurada douscentos anos antes por Pedro I O Grande-

O mesmo emblema que coroa o Museo Naval de San Petersburgo

Trátase dunha cruz de Santo André de cor azul sobre fondo branco

E ocorre que no s. XIX tamén era considerada a bandeira galega

Aínda que, iso si, nun principio só era a bandeira naval da Coruña

-De feito, a bandeira actual da provincia marítima é igual á galega-

Precisamente para non confundila coa da mariña rusa, mudárona

Quitáronlle unha das aspas da cruz para así evitar malentendidos
Foi a petición da daquela todopoderosa mariña de guerra rusa
E sen inconveniente ningún por parte de España para satisfacela
A reforma fíxose no 1891, tras case medio século de utilización

De non ser así, hoxe por hoxe ondearía neste país outra bandeira

Paréceme unha interesante historia da que nunca se fai mención
Ademais dunha lección sobre a orixe humilde do noso emblema

Ao día seguinte visitamos o Palacio de Verán ou de Catalina II

A residencia encóntrase en Pushkin, vila chamada así polo poeta

Tratábase doutro edificio fastuoso e versallesco, e xa eran moitos

Deste espazo, o que máis me agradou foi o fermoso parque traseiro

Nel había un lago de tranquilas augas que convidaban ao repouso

Pouco restaba para a volta e para que estes días fosen xa pasados

Aínda que podo asegurar que recordarei a experiencia por sempre

Vladimir e Suzdal

2010-09-09T22:18:00.009+02:00

A 200 quilómetros ao norleste de Moscova encontramos Vladimir

Cidade capital do principado sucesor do Rus de Kiev no século XII

-Estado medieval á súa vez antecesor do Gran Ducado de Moscova-

Entre os seus principais atractivos destacan varios templos da época

Como a catedral da Asunción, a meirande en Rusia durante séculos

Ou a igrexa da Intercesión sobre o río Nerl, tamén de pedra calcaria

Que lles dá nome a estes munumentos Patrimonio da Humanidade

-Son os chamados Monumentos Brancos de Vladimir e de Suzdal-

Tamén integra este conxunto a Porta Dourada, un arco do triunfo

Ao día seguinte dirixímonos a Suzdal, unha pequena vila a 30 km

Fundada no século X, foi centro do Principado de Rostov-Suzdal

Aquí foi onde puidemos ollar as típicas casiñas de madeira rusas

Non en van, este era o material das primeiras construcións do país

Fogares e igrexas, poboados enteiros, facíanse cos piñeiros da zona

Os mesmos cos que se elaboraba o mobiliario do interior das casas

Esta arquitectura atopou o seu máximo expoñente no templo de Kizhi

Isto puidémolo comprobar no museo da arquitectura tradicional rusa

Onde un dúo folk nos interpretou unha doce canción con voz e gusli

De alí achegámonos ao Kremlin de Suzdal, dos máis antigos do país

No contorno desa cidadela encóntrase a famosa igrexa da Natividade

Cos seus cinco bulbos representando nada menos que o ceo estrelado

Aquí visitamos o fermoso Mosteiro do Salvador e de San Eufemio

Onde de novo fixeron as delicias dos nosos oídos, desta vez un coro
-Ademais dun recital de campás que ofrecen cada día aos visitantes-
As cúpulas do templo monacal eran nesta ocasión verdes e douradas
Non é nada baladí, pois cada cor está relacionada cun culto distinto
A azul representa a Virxe, o ouro a Xesucristo e a verde a Trindade
E así deixamos Suzdal, un dos lugares máis interesantes de Rusia
Tiñamos por diante unha visita á capital dos tsares por excelencia

Moscova

2010-09-01T19:59:00.006+02:00

Xa estamos de volta da viaxe que nos levou ate Rusia

En total foron once os días que pasamos por esas terras

Os catro primeiros estivemos pola capital, por Moscova

En torno a ese lugar tan especial como é a Praza Roxa

Neste Obradoiro ruso destaca a catedral de San Basilio

Os seus detractores din que máis ben semella unha tarta

Pero o certo é que a min me parece todo un prodixio

E máis tendo en conta que foi construida no século XVI

Unha obra imaxinativa por diante, por detrás e por dentro

Outro edificio que me fascinou encóntrase xusto en fronte

Trátase do Museo Histórico, dun belo estilo neoclásico ruso

Está feito de tal forma que semella estar nevado todo o ano

En horas nocturnas catedral e museo gañan aínda en encanto

Ao igual que as sete torres irmás mandadas erixir por Stalin

É a isto ao que se refire a famosa canción Noites de Moscova

Neste senso, o metro é un espazo sempre nocturno na cidade

Aquí elevado á categoría de obra de arte nas distintas estacións

Nelas pódense ollar vidreiras, mosaicos ou estatuas de bronce

A máis coñecida é a do soldado co can cuxo fociño tocan todos

-Unha sorte de ritual dun pobo esaxeradamente supersticioso-

Volvendo á Praza Roxa, na terceira cara está o muro do Kremlin

-Na cuarta, as inmensas galerías comerciais GUM, do século XIX-

Á cidade orixinal accédese a través da ponte da Torre da Trindade

Unha vez dentro, destaca a praza das Catedrais, con catro en total

A máis antiga é a da Asunción, levantada por Iván IV o Terrible

Pero a máis importante é a da Anunciación, de elegantes bulbos

Tamén nos deu tempo a visitar a pinacoteca da galería Tretyakov
-Onde quedamos abraiados con cadros coma este de Kuindzhi-
O mausoleo de Lenin, dun impresionante aspecto retrofuturista

Ou o Parque da Vitoria, un grande espazo verde situado ás aforas

Alí, unha altísima columna conmemora a fin da 2ª Guerra Mundial

Mentres que os tanques soviéticos repousan ao longo de toda a área

E isto é todo canto deron de si os días que pasamos entre moscovitas

Na quinta xornada agardábanos unha incursión ás anteriores capitais

O Fillo da Furia

2010-08-12T11:45:00.000+02:00

O Fillo da Furia é o último cómic de Miguel Fernández

-Efectivamente, o que é o meu colega de viños favorito-

Narra as aventuras dun bandoleiro, Mamede Casanova

Quen asolara a comarca de Ortegal durante varios anos

A novela, con guión de Poy, publicouna Demo Editorial

Hoxe vai ser presentada no Salón do Cómic da Coruña

Deséxolle a Miguel que a obra sexa un éxito de vendas

Bottom

2010-07-26T20:05:00.000+02:00

Hammersmith era o lugar no que estaba ambientada a serie Bottom

-De feito, aparecía xa na cabeceira desta premiada sitcom da BBC-

Os autores, Rik Mayall e Adrian Edmondson, eran tamén os actores

Interpretaban a dous personaxes que convivían nunha infravivenda

O humor desta comedia encantoume dende o primeiro día que a vin

A súa vis cómica, dunha parodia levada ao extremo, resultaba brutal

Así que non cansaba de rir coas barrabasadas destes dous antiheroes

Outra serie deles é The Young Ones, coñecida aquí como Os Novos

O guión era de Mayall, que interpretaba a un estudante de Socioloxía

Pola súa parte, Edmondson facía o papel dun punky chamado Vyvyan

Folga dicir que para min estas dúas series foron das mellores que vin

-O guión resultaba anarcoimaxinativo, algo que hoxe se bota en falta-

Sen dúbida, o seu espírito marcará sempre o meu xeito de ver o mundo

Londres: Hammersmith

2010-07-16T21:19:00.005+02:00

Rematamos a viaxe onde a empezaramos: en Londres

Alí paseamos por Hyde Park e achegámonos ao centro

Onde puidemos ollar o Eros que coroa Piccadilly Circus

Pero o que máis me gustou da cidade foi Hammersmith

Este barrio ao suroeste supuxo todo un descubrimento

Ten unha espectacular ponte vitoriana de finais do XIX

Dende a que se ven solpores sobre o Támesis coma este

Alí demos, ademais, cuns pubs con estupendas terrazas

Foi o caso de The Blue Anchor, que data do ano 1722

-É dicir, un dos locais máis antigos de toda a cidade-

Sentimos que o auténtico Londres non era outro ca este

O que estabamos a saborear coas súas excelsas cervexas

Así foi como nos embriagamos de imaxes para o recordo

De York a Cambridge

2010-07-13T22:35:00.008+02:00

Na recta final da viaxe comezamos o día en York

Alí visitamos a catedral, co seu fermoso contorno

Tamén estivera aquí, e lembraba o cabalo da calesa

Exactamente co mesmo fondo que se ve nesta foto

Lucía daquela case a metade de anos dos que teño

Dentro da catedral, a luz penetra por todas partes

Así que o efecto nas vidreiras resulta espectacular

Na cripta, víase algo da arte dos invasores vikingos

Demos un paseo pola beira da muralla medieval

E mais polas rúas do recinto histórico da cidade

Coma no resto do país, encantounos o cartelismo

Alí é un oficio elevado mesmo á categoría de arte

Como tamén nos gustaron moitos dos escaparates

Pensados todos para convidarte a entrar nas tendas

Pola tarde, dirixímonos á universitaria Cambridge

Cidade con numerosos espazos verdes e botes no río

Alí vimos os seus máis prestixiosos colexios maiores
Observamos absortos o movemento do Corpus Clock

E puidemos presenciar unha cerimonia de graduación

De Windermere a Ripon

2010-07-09T12:50:00.003+02:00

Volvendo a Inglaterra, dirixímonos cara ao norte, a Cumbria
Alí fomos por outro parque nacional, o do Distrito dos Lagos
Onde paseamos en barco por boa parte do lago Windermere

A estas alturas da viaxe xa fixeramos un grupiño de amigos
Varios arxentinos, un mexicano e unha parella de brasileiros
Ademais de -por que será?- españois atlánticos ou arraianos
Todos xente estupenda, coa que deu gusto estar acompañados
Dende aquí un saúdo para Ana, Junior, Chucho ou os Juans
Fostes o sal duns días nos que o pasamos fenomenalmente

De Windermere fixamos rumbo á miña querida Yorkshire

Condado coñecido de vello do que gardaba moi grato recordo

Antes de chegar a Bradford, fixemos parada preto de Ripon

Foi para visitar unha grande abadía actualmente en ruínas

O contorno natural era extraordinario, coma o monumento

Había teixos do tempo das edificacións, soutos e pradairos

E tamén aproveitamos para degustar a cervexa de xenxibre

-Era chispeante, co sabor ao tubérculo, algo picante e rica-

Da antiga Abadía de Ripon quedamos con imaxes coma esta

De Llanberis a Caernarfon

2010-07-07T14:51:00.006+02:00

Pola metade da viaxe realizamos unha incursión a Gales

Alí fixemos un percorrido pola costa norte ate Llanberis

De onde collemos un tren a vapor ao cumio do Wyddfa

-Con 1085 metros, a montaña máis alta de todo o país-

Os trens teñen o seu encanto, pois datan do século XIX

Unha vez arriba, degustamos oggies, empanadas galesas

-Feitas con carne, cebola, patacas e queixo, e moi ricas-

Eran ideais para as brumas dun clima que se fai coñecido

Xa de volta, e sempre nun parque natural, vimos Llanberis

A foto ben podería ser a dunha paisaxe rural galega, non?

Seguindo pola rexión de Gwynedd, agardábanos un castelo

Era o de Caernarfon, do s. XIII e un dos meirandes do país

Coa baixamar, esta vila mariñeira recordoume a miña propia

Mesmo había unha illa da outra beira, a antiga illa de Mona

-Que na Antigüidade era considerada sagrada, e aínda o é-

Daba gusto pasear polas súas rúas e ver os carteis dos pubs

Mesmo puidemos aprender algo da lingua britónica que falan

En cymraeg, aberto dise ar agor, benvido é croeso e té panad

Caernarfon tamén foi do que máis me gustou da viaxe, abofé

Quedan pendentes outra visita e unhas pintas no Black Boy

De Stratford a Chester

2010-07-01T19:23:00.006+02:00

No segundo día de viaxe fomos de Bristol cara a Liverpool

Polo camiño fixemos parada na vila de Stratford-upon-Avon

Onde visitamos a casa natal do escritor William Shakespeare

Unha vivenda do século XVI do estilo coñecido como Tudor

-O mesmo que lucía o fermoso restaurante no que xantamos-

Aquí abundaban as embarcacións de recreo, polo río e na canle

-Unha paixón inglesa que habiamos de ver en repetidos lugares-

De Stratford fomos a Chester, cidade coñecida polas súas rows

-Unhas protogalerías comerciais que datan do Baixo Medievo-

Chester conserva os muros da que era a antiga Deva romana

-Cidade sagrada en As néboas de Ávalon, de M.Z. Bradley-

Sobre unha das portas encóntrase un reloxio senlleiro no R.U.

Da muralla, preservouse a metade do seu perímetro orixinal

Percorrer o seu sombreado adarve supón un agradable paseo

Chester foi un dos destinos que máis nos engaiolaron da viaxe

-Aconsello picar nas fotos para apreciar os pequenos detalles-

Así que deixamos esta marabilla co ánimo de volver algún día

Rematamos o día en Liverpool, nun hotel da época victoriana

O Britannia Adelphi, que goza dun delicioso encanto decadente

De Stonehenge a Bristol

2010-06-29T20:30:00.004+02:00

Acabamos de viaxar unha semana enteira por Inglaterra e Gales

Como hai moito que contar, vaiamos por partes de principio a fin

Empezaremos polo primeiro día, no que pasamos por Stonehenge

Aventurámonos a visitar o monumento o propio solsticio de verán

Só deixaron achegarse ao círculo de pedras durante a festa da noite

Así que acabada a celebración, a distancia xa era a dun día calquera

Pero aínda así foi abondo para apreciar toda a súa maxia megalítica

Deseguido dirixímonos a Salisbury, coñecida pola súa alta catedral

E é que a súa torre, con máis de cen metros de altura, rabuña o ceo

Polo que é o campanario considerado máis elevado de todo o país

Por último, descubrimos a cidade de Bath, cos seus baños romanos

E con moito ambiente e animación por parte dos seus artistas da rúa

Aínda que xa era coñecida na antigüidade, floreceu no século XVIII

Como resultado, o seu estilo predominante é o neoclásico xeorxiano

-De feito, aquí residira a escritora Jane Austin, referente desa época-

Rematamos o día en Bristol, degustando as cervexas locais no porto

Paseando pola noite, quedamos coa imaxe deste outro templo gótico

Mondrian

2010-06-17T22:51:00.006+02:00

Efectivamente, este é un cadro de Mondrian, un pintor que me fascina

Piet Mondrian, holandés, representou a evolución mesma da pintura

Partindo do postimpresionismo, foi cubista e fundou o neoplasticismo

A súa obra, nun principio figurativa, soubo desprenderse do superfluo

Deste xeito, simplificouse de tal xeito que acadou a abstracción total

Este cadro, un dos máis coñecidos, seica data de inicios dos anos 20

Nel xa só figuran as cores primarias, ademais do branco e mailo negro

Parece ser que este home tiña unha manía: a aversión cara á cor verde

Salvando as distancias, ultimamente ocórreme un pouco isto mesmo

Esa cor non me acaba de encaixar, como xa se puido ollar nesta ventá

-Polo menos no que se refire á miña artesanía, non no resto, claro está-

Se cadra, digo, porque considero que se debería preservar na natureza

Feita esta reflexión, deixo aquí un vídeo sobre como evoluiu Mondrian

Os debuxos de Beni

2010-06-02T12:33:00.008+02:00

Estes debuxos foron realizados polo meu curmán Beni Montero

-O único máis novo ca min dos vinte e tantos curmáns que teño-

Están expostos en “O Lagar”, á beira da súa casa, en Cambados

De feito, a maioría deles representan lugares senlleiros da nosa vila

Aínda que tamén os hai con oficios tradicionais, coma as redeiras

Ou coma o caso das mariscadoras de a pé na ribeira de San Tomé

Polo seu gran formato, ao lonxe mesmo semellaban fotografías

Están feitos coa técnica do carbonciño, que acentúa os volumes

Seica as obras gustaron: todas tiñan posto o cartel de “vendido"

De Marcelle ao Rato

2010-05-21T19:23:00.007+02:00

O parque da natureza de Marcelle é coma un pequeno Cabárceno

Encóntrase en Outeiro de Rei, a tan só oito quilómetros de Lugo

Os animais contan con amplos espazos verdes, como ten que ser

Figuran especies tan diversas como bisontes, wapitis ou canguros

En total, ate medio cento delas, cada unha coa súa propia parcela

Dende a súa creación, hai menos de dez anos, o parque foi a máis

As ratites, coma os emús, foron das que primeiro se introduciron

-De feito, o proxecto comezara como unha granxa de avestruces-

Logo viñeron os muflóns, cebras, burriños, elands e linces boreais

E máis tarde, os suricatas, os porcos vietnamitas ou os mapaches

Sobra dicir que non todos se aclimatan, en particular cando neva

Finalmente, chegaron especies coma o lobo ibérico ou o capibara

Ademais, hai terrario con réptiles e un estanque con grandes aves

Estes si que son os monos do parque, capuchinos para máis señas

E aquí temos a ultimísima incorporación, un dromedario algo albino

Todo isto nunha área de 200 mil metros cadrados á beira do Miño

Nunha reserva da biosfera con carballos duns 30 metros de altura

-A foto esta sen retocar: polo mes de maio a follaxe é así de verde-

Connosco veu Toxo, que nos honrou coa súa visita a fin de semana

Ao día seguinte acompañámola ao parque do río Rato, xa en Lugo

-A cidade dos seus estudos, a onde non volvía dende había anos-

O Apóstolo

2010-05-14T13:47:00.009+02:00

O realizador Fernando Cortizo participara cunha peza súa en “Onda Curta”

Iso fora no 2007, segundo lembrou Afonso Pato na gala dos Mestre Mateo

Só tres anos despois Cortizo está a piques de estrear unha película pioneira

O primeiro filme de animación feito coa técnica do stop motion en Europa

Chámase “O Apóstolo” e foi rodado enteiriño nuns estudios composteláns

No tamén desaparecido “Miraxes” emitiron unha reportaxe sobre esta obra

Nel fálannos do reparto de luxo que interviu para darlles vida aos bonecos

Tanto pola parte artística como polos técnicos que traballaron no proxecto

Entre os deseñadores cóntanse creativos que colaboraran con Tim Burton

-Nas pelis “Pesadelo antes do Nadal” ou “A Noiva Cadáver”, entre outras-

Entre os actores, Carlos Blanco, Tosar, Paul Naschy ou Geraldine Chaplin

Ademais, o tema principal da banda sonora foi composto por Philip Glass

Os monicreques están articulados, recubertos de silicona e látex e vestidos

Son movidos por especialistas en base á gravación previa feita aos actores

O resultado é unha longametraxe de intriga que seguro non decepcionará

Ambientada nunha aldea onde os peregrinos desaparecen misteriosamente

Mestre Mateo

2010-05-06T10:40:00.001+02:00

Gala dos Mestre Mateo 2010 from Doma Galega Produtos on Vimeo.

Seguimos coa Galega, desta volta coa gala dos últimos Mestre Mateo

“Onda Curta” recibiu o premio ao mellor programa cultural para a tele

Entre os seus dous directores figuraba un amigo meu, Carlos Meixide

Cando foron recoller ese galardón, Carlos non desaproveitou a ocasión

Bromeou sobre os tradutores automáticos ante o conselleiro de Cultura

Era o xeito de romper o xeo antes de cargar contra a desfeita televisiva

Contra a supresión de todo programa cultural que se valorase como tal

Referíase ao seu Onda Curta, a Miraxes, Banda Curta ou Libro Aberto

Todos eles realizados por grandes profesionais que hoxe están no paro

Mellor velo na gala, que foi emitida en directo, sobre o minuto 1h 05'

Admiro a valentía e a coraxe de Carlos, tan escasa nos días que corren

Ninguén é perfecto

2010-04-29T09:52:00.005+02:00

Seica me confundiron, e en directo, cunha compañeira

Déronlle paso a unha moza de longa cabeleira dourada

Pero no seu lugar apareceu alguén moreno e con barba

Ocorreu hai 15 días no magazine “Bos días” da Galega

Digo “en directo” pola parte que lle toca ao presentador

Pola miña non, posto que xa estaba gravada de antemán

De aí que non houbese pé ao lóxico diálogo aclaratorio

“Cousas do directo”, din ao final do vídeo, con rentintín

Polo menos desculpáronse, qué remedio, tras o equívoco

O episodio foi logo, como non, comentado no Facebook

Non sen, claro está, a súa comprensible guasa pertinente

Qué lle imos facer, ninguén é perfecto, só me queda dicir

Braga

2010-04-22T21:54:00.002+02:00

Seguimos por terras transminianas, que dan moito xogo

Desta vez por Braga, esa cidade bimilenaria tan próxima

-Foi capital do Galliciense Regnum durante dous séculos-

Alí a chuva tamén é arte, como se pode apreciar na foto

Pero o que máis nos chamou a atención foi outro detalle

Que ademais ten que ver co fío aberto sobre os emblemas

-Aínda que este sexa moitísimo máis actual có vimarense-

E é que alí había máis bandeiras galegas que en ningures

Que -casualidades da Historia?- tamén son branquiazuis

En todo o casco histórico podería haber un milleiro delas

É dicir, tantas como podía haber en Valença de españolas

Pero claro, isto non foi tan soado polas terras cisminianas

O motivo non era outro que a atracción de clientes patrios

De acordo, pero o reclamo non deixa de ser significativo

A súa escolla foi da asociación de comerciantes de Braga

A mesma que apoia a proxección de Pradolongo estes días

-O primeiro filme en galego nas salas comerciais portuguesas-

Guimarães

2010-04-13T13:13:00.004+02:00

Pois esta é a mítica fortaleza que fomos visitar cara ao sur

É o castelo de Guimarães, levantado hai máis de mil anos

Foi nos seus inicios bastión da independencia de Portugal

No s. XII o infante Afonso derrotou aquí as tropas galegas

É por iso polo que considera o berce da nación portuguesa

Afonso Henriques, o rei Afonso I, nacera entre estes muros

O seu pai, Henrique de Borgoña, participara nunha cruzada

-Loitara en Terra Santa na campaña iniciada no ano 1101-

Nela, os cabaleiros eran identificados con cruces de cores

Así o relata o abade, e tamén cruzado, Ekkehard de Aura

Cada reino desa Alianza Atlántica distinguíase cunha cruz

E todo sinala que esta fora a empregada polo conde galego

O emblema era unha cruz azul latina sobre o fondo branco

Hoxe é considerado o primeiro distintivo que tivo Portugal
-O resultado da súa evolución permanece no escudo nacional-

Esta bandeira ondeaba por todo o casco vello de Guimarães

Víase tanto en vivendas particulares coma nos edificios civís

Por estas rúas recoñecidas como Patrimonio da Humanidade

Tamén no recinto histórico, érguese un “cruceiro do triunfo”
Refírome ao que se instalou no s. XIV tras a Batalla do Salado
Trátase dun cruceiro con templete feito a modo de memorial

Outra marabilla que atesoura esta cidade é todo un pazo ducal

Hoxe patrimonio nacional, pertenceu aos duques de Bragança

No interior ten fastuosos salóns con tapices que cantan xestas

Teitos de madeira que máis semellan cascos voltos de barcos

Armas propias duns tempos de relixións non menos belicosas
O tellado en pico dunha capela que evoca unha épica marítima

Ribadavia

2010-04-05T20:05:00.001+02:00

Ribadavia era unha vila que había tempo que queriamos visitar

A xudería e mais a Festa da Istoria prometían un lugar distinto

E, efectivamente, atopamos un recinto amurallado con encanto

O que máis nos chamou a atención foron os numerosos patíns

Abundaban, coma en ningures, as escaleiras laterais nas casas

Entre estas, por sorte, proliferaban as rehabilitacións integrais

E algunhas vivendas, coma a da foto, víanse máis que coquetas

Ribadavia conta ademais coa súa propia fortaleza no alto da vila
Trátase do castelo dos Sarmiento, que fora erguido no século XI

Precisamente fixeramos esta parada de camiño a un castelo mítico

Pero deste outro, que deu pé a un imperio, xa falaremos outro día

O Templo do Metal

2010-03-26T18:10:00.001+01:00

O deste vídeo si que é o auténtico Templo do Metal

Gravouse no 1977 nunha igrexa de verdade en Perth

Nel, os AC/DC rezan e tocan o “Let There Be Rock”

-De aquí habían coller directos a Autovía Ao Inferno-

O finado do reverendo Bon Scott predica co exemplo

-Morrería tres anos despois, hai agora xusto 30 anos-

E un acólito chamado Angus Young fai mil diabluras

-Atentos á cara que pon o rapaz no minuto 3 e medio-

Esta si que sería unha misa interesante para estes días

Porque dala xunto cunha procesión suporía un bo paso

Primavera

2010-03-18T13:15:00.001+01:00

Os días volven ser de novo máis longos cás noites

E poderemos gozar máis da luz co cambio de hora

Síntoo polos alérxicos, pero gústame esta estación

O certo é que máis que ningunha outra, madialeva

Así saio do traballo con sol pero sen calor de máis

Faime o efecto dunha boa inxección de endorfinas

O contrario do que ocorre no equinocio de outono

As fotos corresponden á desembocadura do Umia

Foron sacadas na subida á Ghrenla, en Cambados

Vese a ponte de Castrelo, invernadoiros e o esteiro

As fotos de Llonín

2010-03-12T20:01:00.003+01:00

Estas fotos de Carmen Llonín estanse a expoñer en Lugo

En concreto, na sala de mostras da capela de Santa María

Ao contrario do que aquí, pódense ollar nun gran formato

É a última proposta desta artista polifacética amiga miña

Conta con varias series, como estas visións “Trala porta”

Os espidos sobreexpostos son das instantáneas de “Voos”

Mentres que o xogo dos cabelos e as ondas, de “Maruxía”

“Pel do Fogar”, “Tentar” ou “Bolboreta” son outros títulos

Suxerentes como as propias imaxes, integradas na natureza