05/07/19

20 anos en Lugo



Hai hoxe vinte anos, o 5 de xullo de 1999, chegaba a Lugo para comezar unha nova andaina
Viña de rematar a carreira de Xornalismo, con toda a ilusión do mozo de 21 aniños que era daquela
Ata entón só estivera nunha única ocasión nesta cidade, sen sospeitar que me había acabar asentando aquí
Sobre estas liñas, unha imaxe dunha cobertura correspondente a cando fixera prácticas en San Marcos, un ano antes




Aínda que poida soar a clixé, o certo é que os inicios en absoluto resultaron doados
Ben o saben os meus compañeiros, cos que compartín interminables xornadas e loitas laborais
Arriba podemos ver outra aparición en pantalla da quincena que pasara en 2001 na que era a delegación na Mariña




O cambio de década supuxo unha serie de mudanzas nos ámbitos laboral e persoal
Por unha banda, puiden experimentar unha mellora substancial nas condicións de traballo
-Pola vía xudicial, os traballadores das delegacións logramos a condición de persoal indefinido-
Por outra, máis importante, Marta e mais eu animámomos a ser pais e puido entón nacer a nosa filla
A situación mellorou aínda máis coas oposicións concluídas un ano despois, en que obtiven unha praza fixa





Ao longo destes vinte anos tiven a oportunidade de traballar con ducias de persoas
Por sorte, a maioría foron excelentes compañeiros e profesionais en quen poder confiar
Neste período, moitos deles foron marchando e outros foron chegando é delegación de Lugo
De feito, dos redactores que había cando empecei a día de hoxe non queda ningún, agás na radio
No último ano, moitos participaron nas reivindicacións de Defende a Galega a través dos venres negros
Con eles, esiximos uns medios públicos independentes e obxectivos que conten cun Consello de Informativos




Deses vinte anos, salvo o primeiro a delegación estivo sempre situada no parque de Rosalía
Trátase, por tanto, dun emprazamento privilexiado, o que axudou a facer máis levadeiro o traballo
Como tamén axudaron as paisaxes espectaculares de mar e de montaña coas que estou familiarizado
No que se cadra sexa o paso de ecuador da miña carreira profesional, dou grazas por eses pequenos detalles
Ignoro canto máis tempo hei pasar en Lugo, se logo hei marchar ou sei ficarei para sempre, pero unha cousa teño clara
O tempo que me reste de estadía nestas terras hei procurar gozalo ao máximo, consciente da sorte que tiven por traballar aquí


01/06/19

Salamanca e a Serra de Francia


Na última ponte regresamos a unha cidade que había eóns que non visitabamos
Fomos á monumental Salamanca, onde a pedra de Villamayor doura aínda máis a luz
En primeiro lugar accedemos á praza Maior, cos seus característicos soportais con medallóns




Coincidiunos que había feira do libro, así que aproveitamos para mercar e ler boas historias




Os nosos amigos Elena e Tury acompañáronnos aos sitios máis interesantes da cidade
Entre outros moitos lugares, levároronnos ao Horto de Calixto e Melibea, os personaxes da Celestina
Con eles, dirixímonos á Casa Lis, que celebraba unha xornada de portas abertas co gallo do Día dos Museos




Alí quedamos marabillados coas figuras de art nouveau realizadas con materiais nobres
Tamén coas vidreiras deste museo modernista, tanto no centro da casa coma na cafetería




A Cova de Salamanca e as catedrais, a vella e a nova, foron outros dos monumentos que ollamos




Esta cidade conta tamén con dúas universidades, unha delas a máis antiga da Península
En fronte á Clerecía, da Pontificia, encóntrase a Casa das Cunchas, hoxe unha biblioteca pública
Resultoume inevitable comparala coa casa homónima, aínda que posterior, situada na capital do Salnés




O seu patio podía verse dende a torre da Clerecía, a onde subimos máis tarde




Esta é unha foto que me sacou a pequena cando estabamos no alto
Dende alí, as vistas desta cidade Patrimonio da Humanidade son impresionantes




Como manda a tradición, na fachada da Universidade de Salamanca distinguimos a famosa ra




Deseguido, paseamos polo patio das Escolas Menores, do século XV
Na bóveda dunha antiga biblioteca contemplamos a réplica do chamado Ceo de Salamanca
Tamén visitamos o museo provincial, onde nos sorprendeu un artesonado mudéxar procedente dun convento




O Museo de Salamanca está situado na Casa de Abarca, un palacio do século XVI
Nel exhíbese unha boa colección de pintura, con obras que non nos deixaron indiferentes




Fomos tamén ao patio do Palacio de La Salina, sede da deputación salmantina
E en varias ocasións puidemos ollar a Torre del Clavero e a fachada do Convento de Santo Estevo




Antes de irnos, tivemos tempo de visitar o Barrio do Oeste, coñecido polas súas manifestacións de arte urbana
Tamén puidemos degustar algunhas das delicias locais, coma o 'hornazo', o 'farinato' ou o xamón ibérico de landra




A continuación, dirixímonos cara á Serra de Francia
Alí vimos algunhas vilas da zona, coma San Martín del Castañar




Sobre estas liñas, unha foto que nos sacou a pequecha xunto ao castelo
Dende este lugar albíscase a Peña de Francia, a onde subimos deseguido




No alto da montaña hai unha torre de comunicacións e mais un santuario
Dende esta altitude, a máis de 1.700 metros, as paisaxes esténdense ata perderse no horizonte




Entre os puntos que se divisan figura La Alberca, a vila máis coñecida da comarca
Na praza Maior topámonos cunha das cruces propias da zona, que son cruceiros en toda regra




O que máis chama a atención da arquitectura local son as armazóns de madeira recheas de adobe




Chegados a este punto, demos por concluída a visita a este extremo da parte norte da meseta central ibérica
Foi unha escapada da que sempre gardaremos moi grata lembranza, sobre todo grazas á atención que nos dispensaron as nosas amizades


20 anos en Lugo

Hai hoxe vinte anos, o 5 de xullo de 1999, chegaba a Lugo para comezar unha nova andaina Viña de rematar a carreira de Xornalismo, ...