Transilvania: Brașov

De novo atravesamos os Cárpatos orientais, desta volta en sentido inverso
Fixémolo por un estreito desfiladeiro que nos conduciu á cidade de Brasov

Polo camiño paramos no lago Encarnado, onde a xente paseaba en barcas
Xa en Brasov, percorremos a longa rúa peonil Republicii, chea de terrazas

Tamén visitamos a Igrexa Negra, un templo baixomedieval de estilo gótico
Chaman así esta igrexa luterana por un incendio que a arrasou no s. XVII
Moi preto estaba a primeira escola na que se impartiron clases en romanés
Asomámonos tamén á Strada Sforii, considerada a rúa máis estreita de Europa

Por último, coñecemos a gran praza maior desta urbe do tamaño de Vigo

-Un imán de vitalidade no que poder pasar as horas de xeito contemplativo-

Alí degustamos a estupenda cervexa da casa no restaurante Cerbul Carpatin

Moldavia

Continuamos a nosa viaxe cara ao nordeste e cruzamos de novo os Cárpatos

Desta volta fomos de Transilvania a Moldavia, a través de fermosas paraxes

A ruta que seguimos transcorría por entre interminables bosques de coníferas

Ata que chegamos a un porto de montaña de fondas reminiscencias literarias

Refírome ao Paso de Borgo, onde Bram Stoker ubicara o castelo de Drácula:

“No Paso de Borgo a miña carruaxe estarao agardando e traerao onda min. Espero que a súa viaxe dende Londres transcorrese sen incidencias e que goce da súa estadía no meu bonito país."

Alí mesmo érguese hoxe en día un hotel que ofrece entretidos espectáculos

A dous quilómetros está o límite con Moldavia, en particular coa Bucovina

Este territorio moldavo estivo baixo o dominio do Imperio Austrohúngaro

-Máis en concreto, formara parte do antigo reino de Galicia... e Lodomeria-

Alí pernoctamos en Radauti, unha vila moi próxima á fronteira coa Ucraína

De feito, o norte da Bucovina pertence actualmente á república ex soviética

Mentres que o resto de Moldavia, Besarabia, é unha república independente

-Fora conquistado polo Imperio Ruso ao Otomán hai agora douscentos anos-

De camiño aos mosteiros da Bucovina deleitámonos nun mercado tradicional

Coas súas pintorescas carruaxes de cabalos ou cos seus ricos queixos do país

Logo visitamos os mosteiros medievais, cos seus valiosos frescos nos templos

-Vimos ata catro igrexas con pinturas no exterior, cada cal mellor conservada-

Dos séculos XV e XVI, tamén foron declarados Patrimonio da Humanidade

Por último, fixemos noite na cidade de Piatra Neamt, xa na Moldavia occidental

Non sen antes ollala dende arriba nun funicular que nos conduciu ata un mirador

E así discorreu o noso paso por estas terras do antigo principado de Moldavia

Sempre nos quedará a lembranza de que alí cumprimos dez anos como parella

Transilvania: Sighișoara

A seguinte cidade na que pernoctamos en Transilvania era un dos pratos fortes

Nela nacera nada menos ca o mesmísimo Vlad Draculea, Vlad III O Empalador

Tratábase de Sighisoara (Siguixoara), considerada Patrimonio da Humanidade

Motivos non lle faltan, pola singularidade das súas murallas e dos seus edificios

Entre eles, salientar a Torre do Reloxo ou do Consello, que data do século XIV

As vistas pagan a pena, así que subimos para ollalas e ver o museo que alberga

-Obsérvese, ao fondo desta idílica estampa, o punto máis alto do recinto histórico-

Non moi lonxe, demos con outra construción senlleira ao pé dos muros da cidade

Era a Torre dos Zapateiros, unha das torres que lles servían de sede aos gremios

Mención especial para o hotel no que nos aloxamos, Binder Bubi, tamén de conto

Recalamos nel antes de cear nun restaurante na propia casa natal de Vlad Tepes

-O edificio amarelo que se encontra ás miñas costas nesta instantánea xa noctuna-

Tras a cea, aventurámonos a visitar a parte máis elevada do recinto amurallado
Para iso, tivemos que subir os 172 chanzos dunhas escaleiras do século XVII
Era a Scara Acoperita, a escaleira cuberta que conduce á cima desta cidadela

Xa na cima, había varios templos, un cemiterio e esta casa de aspecto funesto

-A verdade é que a súa iluminación contribuía a crear unha atmosfera espectral-

Finalmente, baixamos por un camiño ás escuras que nos levaría cara ao repouso

A primeira festa de aniversario de Selma

A primeira festa de aniversario da nosa filla celebrouse en familia

En concreto, rodeados da familia coruñesa da cativa e mais nosa

Fixo un día moi bo, así que aproveitamos para xantar ao aire libre

Selma recibiu unha morea de agasallos dos seus tíos e dos curmáns

-Entre eles, este estupendo andador, unha tartaruga ou unha boneca-

A festa organizáronnola en Armentón, en cas dos meus tíos políticos

Por alí pululan os gatos ao seu antollo, como fai Mambrú nesta imaxe

Como os tíos de Marta son bastante mañosos, fixeron estes poleiros

Así a meniña puido coñecer moi de preto os pitos e mais as galiñas

E deste xeito tan apracible foi como transcorreu un día ben solleiro

Un ano con Selma

Os días discorren meteóricos e resulta que xa levamos un ano con Selma
A mulleriña faise querer cada vez máis, así que me alegro de ter que criala

Esta foto corresponde aos sete meses, logo dunha primeira corta do pelo
E a de abaixo data de cando visitamos a súa bisavoa e os tios en Madrid

Esta é unha escena da vida cotía coa nosa filla, con momentos para o relax

Ao igual ca estas outras estampas, nas que Selma quere levar todo á boca

Neste vídeo afronta con certa soltura a súa primeira experiencia nun bambán

Ocorreu hai un mes na área de xogos infantís de San Tomé, en Cambados

A pesar de tratar de retela nun parque, a nena invadiu xa todo o noso fogar

Non lle queda recuncho por explorar, aínda que erguerse lle dá outra visión

A nena hoxe cumpre un ano, amosa oito dentes e ten moitas ganas de andar

Achégase xa aos dez quilos, polo que houbo que prestarlle novos acomodos

Co seu nacemento gravado a lume, agardo que cumpra moitos máis así de sa

Transilvania: Sibiu

Acabamos de volver dunha viaxe moi especial por terras do leste de Europa

Pasamos de Valaquia a Transilvania atravesando os Cárpatos cara ao norte

Unha vez alí, visitamos unha cidade considerada Patrimonio da Humanidade

Tratábase de Sibiu (Sibiú), cun casco vello de marcado sabor austrohúngaro

Nada máis chegar, camiñamos pola principal rúa peonil cara á Piata Mare

Esta praza está chea de vida, cunha fonte que fai as delicias dos pequenos

Rodéana varios edificios senlleiros que semellan observarte cos seus ollos

En realidade, son respiradoiros abertos para preservar mellor os alimentos

-E é que adoitaban utilizar os faiados para gardar os produtos da matanza-

Falando de comida, axiña nos diriximos á veciña Piata Mica, onde ceamos

Na terraza tiñamos unhas excelentes vistas á Torre do Consello, do s. XIV

Ao segundo día deunos tempo a visitar un templo ortodoxo e outro luterano

Era a catedral que se ve ao fondo nesta foto, cunha torre rematada en bólas

O campanario domina Sibiu, como se pode apreciar en calquera panorámica