Fukaeri en Sarou

Velaí a portada da última novela de Antonio Lorenzo Gómez Charlín

En efecto, os botes de cristal conteñen auténticos corazóns de porco

-Realizada por Ramón Herar, anticípalle ao lector o espírito da trama-

Fiel ao seu estilo, o autor do libro non fará concesións á hora de espir

O protagonista, Amador Barrios, é de Sarou, trasunto de Cambados

E aí é onde vemos o propio escritor presentando a súa xa sexta obra

A presentación fíxose ao aire libre, nos xardíns da biblioteca municipal

Á sombra dun soutiño, acompañouno Luís Rei, biógrafo de Cabanillas

Quen suliñou a recomendación da lectura de "La leyenda de Fukaeri"

Trátase dun thriller crepuscular e existencialista, fondamente literario

Ademais de unha xeografía do mal, un mapa do horror e da vinganza

Fukaeri é tamén un personaxe de "1Q84", a novela de Haruki Murakami

A súa lenda fora precedida por "La vida soñada de las sirenas" en 2009

Obra esta outra sobre a que xa departiramos neste blog hai ano e medio

Como daquela, e máis nestas datas, insisto na mágoa pola perda sufrida

A dun autor que, ben seguro, había ser valiosísimo para as nosas letras

O libro, que se pode adquirir por 15 euros, está editado por Cultivalibros

EntoleARTE

A fin de semana pasada acudimos a unha exposición colectiva moi particular
Tratábase de "EntoleARTE", un proxecto de creación artística multidisciplinar
O escenario que lle daba sentido á mostra era o antigo psiquiátrico de Castro
-Un centro que, malia o seu mal estado, deixou de funcionar este mesmo ano-
Entre os máis de oitenta artistas participantes, había uns cantos amigos nosos
É o caso de Carmen Llonín, autora das fotografías que encabezan esta entrada
Ou de Jorge Alba, creador das pinturas murais que se poden ollar aquí abaixo

Un dragón verde e outro encarnado atravesaban todos os recunchos dunha sala
Simbolizaban a liberación das mulleres que permanecían recluídas no seu interior

Outra amiga nosa que colaborou neste evento foi a benquerida Carmen Porteiro
Xunto con Neru Herreros, realizou unha videocreación baseada neste manicomio
Do seu excelente traballo, este vídeo que amoso aquí é tan só un breve fragmento

Couturel

Couturel é o escaparate da artesanía feita por dúas amigas moi creativas
Trátase de deseños orixinais, tanto como pode ser un polbo con mostacho
E é que os seus son traballos con gancho, no dobre sentido da expresión
A especialidade da casa sono os amigurumis, os peluches tecidos a man
Esta técnica forma parte da cultura kawaii, baseada no que resulta riquiño

Con ela confeccionaron tamén este outro boneco, inspirado na serie Bleach
-Representa a Kurosaki Ichigo, o protagonista deste manga e mais anime-

As mascotas de lá ocupan un lugar importante entre estas creacións artesás

Neste apartado, destacan uns coelliños recheos de algodón sintético e tenrura

Para veres ou encargares estes ou outros traballos, pódelos ollar neste blog

Un inverno atípico

O inverno que agora nos deixa foi o máis raro que recordo da última década

Apenas nevou nada, ao contrario do que viña acontecendo nos últimos anos

De feito, só tiven que ir á montaña en dúas ocasións con motivo das nevadas

En ambas as dúas as precipitacións foron ben escasas, moi pouquiña cousa

Ademais, esas contadas nevadas rexistráronse bastante espazadas entre si
-Entre a primeira, que é esta, e a segunda transcorreron xusto dous meses-

Medio ano con Selma

O tempo pasa e xa levamos, quen o diría, medio ano na compaña de Selma
Ate o de agora fíxose doado criala, a verdade é que máis do que agardaba
Coma a nai, ten un carácter doce que fai moi levadeira a convivencia con ela

Aquí vémola en distintas escenas da vida cotiá, na nosa casa ou nas dos avós
Revolvéndose fedellamente na súa alfombra de xogos, obsequio dos seus tíos
Ou enredando na súa hamaca, ou no berce á hora da sesta, ou lista para viaxar

O baño segue a ser unha das actividades coas que Selma se sente máis a gusto
Como ir de paseo cos seus pais, a onde queira que vaiamos, con tal de moverse
Na foto de abaixo, publicada na Voz, vémola recibindo unha lámina de Leandro
-Unha caricatura de Rosalía cando se celebraba o Día da Muller Traballadora-

Co paso dos meses, Selma foi medrando e xa non collía con folgura no cocheciño

Houbo logo que substituílo pola cadeira, onde xa se ve que está ben, moi a gusto
-A isto hai que engadir os cambios na alimentación e que lle saíron dous dentiños-
O retrato de arriba de todo é de hai tres meses, mentres que este é un dos últimos

O último cadro

Este foi o último cadro da miña autoría que decidín enmarcar e colgar no noso piso
Forma parte da mesma serie que outro óleo que dá a benvida na casa duns amigos
Como se pode apreciar, para esta pintura optei por un delineado pulcro das figuras
Agás o branco e o negro, as cores presentes son as primarias e secundarias cálidas
E os elementos desta composición, de reducido número, carecen de complexidade
Todo coa idea de transmitir unha sensación de sinxeleza luminosa, acolledora e mol
Como non podía ser doutro xeito, o cadro acabou instalándose no cuarto de Selma

Un milleiro de bens

Este é o cruceiro de Lanzán, ubicado na parroquia de Tardade, en Vilalba

A súa foi a ficha número mil do catálogo social en liña patrimoniogalego.net

O autor da ficha, e mais da foto, é Xandlinarthy, o máis activo catalogador

-Así foi ata o de agora, e sirva esta alusión como a miña humilde homenaxe-

O proxecto iniciara a súa andaina o pasado mes de maio, e axiña destacou

En tres meses tornárase no principal catálogo do patrimonio cultural galego

E só noutros cinco meses máis superou a barreira psicolóxica dos mil bens

Todo un logro, e un fito, froito do traballo desinteresado dos colaboradores

Sobre todo dos editores da web e dos propios autores do milleiro de fichas

Dende un primeiro momento, sentinme arroupado ao colaborar no proxecto

Non o pensei dúas veces cando mo propuxo o seu promotor, Manuel Gago

Menos aínda sabendo que me acompañarían amigos como Adela ou Xurxo

Os tres figuran con Marta, con Selma e comigo nesta foto da primeira reunión

Celebrouse en Betanzos o primeiro de outubro, cun xantar de confraternidade

E nela puiden poñerlles unha cara ao resto dos membros deste grande equipo

Vaian a todos eles, sen os que sería impensable o logrado, os meus parabéns