30/01/18

O parque de Rosalía


Hai un parque en Lugo que levo case dúas décadas ollando a diario
Refírome ao de Rosalía, situado xusto en fronte a onde teño o centro de traballo
Nos últimos anos dediqueime a fotografar os cambios que experimenta co paso das estacións
Entre o outono e o inverno é un lugar, polo xeral, solitario e sombrío, onde os paseos conducen á nostalxia




O estanque dos parrulos constitúe un dos puntos máis concorridos do parque por parte dos nenos
O outro é, por suposto, a zona de xogos infantil, que se encontra a escasos metros da porta do meu choio




Dende a ventá do meu posto de traballo puiden obter imaxes tan primaverais coma esta
É nesa época do ano cando o sol se pon xusto no medio do paseo que parte da entrada principal




Esta é unha foto do mesmo lugar, sacada dende os xulgados da cidade
Aquí teño botado xornadas laborais completas, moi entretidas, como se pode imaxinar




A pesar da súa relativa quietude, o parque de Rosalía de Castro é un lugar cambiante
Muda non só co paso dos meses, senón tamén cos xogos de luces que se producen ao longo do día




Cando cae a tarde, as sombras apodéranse de vagar dos espazos que agocha
Algúns deles gañan se cadra en beleza cos tons crepusculares que acompañan a noitiña




Xa en plena noite, o mirador do parque segue a ofrecer unhas fermosas vistas
E o lugar amosa estampas propias doutros tempos, de cando foi creado hai case cen anos


Paisaxes de Lugo (VII)

Cun fermoso exemplar de rubia galega dá comezo esta nova entrada sobre as paisaxes lucenses Esta de Castro de Rei foi a primeira dunhas can...