De Stonehenge a Bristol

Acabamos de viaxar unha semana enteira por Inglaterra e Gales

Como hai moito que contar, vaiamos por partes de principio a fin

Empezaremos polo primeiro día, no que pasamos por Stonehenge

Aventurámonos a visitar o monumento o propio solsticio de verán

Só deixaron achegarse ao círculo de pedras durante a festa da noite

Así que acabada a celebración, a distancia xa era a dun día calquera

Pero aínda así foi abondo para apreciar toda a súa maxia megalítica

Deseguido dirixímonos a Salisbury, coñecida pola súa alta catedral

E é que a súa torre, con máis de cen metros de altura, rabuña o ceo

Polo que é o campanario considerado máis elevado de todo o país

Por último, descubrimos a cidade de Bath, cos seus baños romanos

E con moito ambiente e animación por parte dos seus artistas da rúa

Aínda que xa era coñecida na antigüidade, floreceu no século XVIII

Como resultado, o seu estilo predominante é o neoclásico xeorxiano

-De feito, aquí residira a escritora Jane Austin, referente desa época-

Rematamos o día en Bristol, degustando as cervexas locais no porto

Paseando pola noite, quedamos coa imaxe deste outro templo gótico

Mondrian

Efectivamente, este é un cadro de Mondrian, un pintor que me fascina

Piet Mondrian, holandés, representou a evolución mesma da pintura

Partindo do postimpresionismo, foi cubista e fundou o neoplasticismo

A súa obra, nun principio figurativa, soubo desprenderse do superfluo

Deste xeito, simplificouse de tal xeito que acadou a abstracción total

Este cadro, un dos máis coñecidos, seica data de inicios dos anos 20

Nel xa só figuran as cores primarias, ademais do branco e mailo negro

Parece ser que este home tiña unha manía: a aversión cara á cor verde

Salvando as distancias, ultimamente ocórreme un pouco isto mesmo

Esa cor non me acaba de encaixar, como xa se puido ollar nesta ventá

-Polo menos no que se refire á miña artesanía, non no resto, claro está-

Se cadra, digo, porque considero que se debería preservar na natureza

Feita esta reflexión, deixo aquí un vídeo sobre como evoluiu Mondrian

Os debuxos de Beni

Estes debuxos foron realizados polo meu curmán Beni Montero

-O único máis novo ca min dos vinte e tantos curmáns que teño-

Están expostos en “O Lagar”, á beira da súa casa, en Cambados

De feito, a maioría deles representan lugares senlleiros da nosa vila

Aínda que tamén os hai con oficios tradicionais, coma as redeiras

Ou coma o caso das mariscadoras de a pé na ribeira de San Tomé

Polo seu gran formato, ao lonxe mesmo semellaban fotografías

Están feitos coa técnica do carbonciño, que acentúa os volumes

Seica as obras gustaron: todas tiñan posto o cartel de “vendido"

De Marcelle ao Rato

O parque da natureza de Marcelle é coma un pequeno Cabárceno

Encóntrase en Outeiro de Rei, a tan só oito quilómetros de Lugo

Os animais contan con amplos espazos verdes, como ten que ser

Figuran especies tan diversas como bisontes, wapitis ou canguros

En total, ate medio cento delas, cada unha coa súa propia parcela

Dende a súa creación, hai menos de dez anos, o parque foi a máis

As ratites, coma os emús, foron das que primeiro se introduciron

-De feito, o proxecto comezara como unha granxa de avestruces-

Logo viñeron os muflóns, cebras, burriños, elands e linces boreais

E máis tarde, os suricatas, os porcos vietnamitas ou os mapaches

Sobra dicir que non todos se aclimatan, en particular cando neva

Finalmente, chegaron especies coma o lobo ibérico ou o capibara

Ademais, hai terrario con réptiles e un estanque con grandes aves

Estes si que son os monos do parque, capuchinos para máis señas

E aquí temos a ultimísima incorporación, un dromedario algo albino

Todo isto nunha área de 200 mil metros cadrados á beira do Miño

Nunha reserva da biosfera con carballos duns 30 metros de altura

-A foto esta sen retocar: polo mes de maio a follaxe é así de verde-

Connosco veu Toxo, que nos honrou coa súa visita a fin de semana

Ao día seguinte acompañámola ao parque do río Rato, xa en Lugo

-A cidade dos seus estudos, a onde non volvía dende había anos-

O Apóstolo

O realizador Fernando Cortizo participara cunha peza súa en “Onda Curta”

Iso fora no 2007, segundo lembrou Afonso Pato na gala dos Mestre Mateo

Só tres anos despois Cortizo está a piques de estrear unha película pioneira

O primeiro filme de animación feito coa técnica do stop motion en Europa

Chámase “O Apóstolo” e foi rodado enteiriño nuns estudios composteláns

No tamén desaparecido “Miraxes” emitiron unha reportaxe sobre esta obra

Nel fálannos do reparto de luxo que interviu para darlles vida aos bonecos

Tanto pola parte artística como polos técnicos que traballaron no proxecto

Entre os deseñadores cóntanse creativos que colaboraran con Tim Burton

-Nas pelis “Pesadelo antes do Nadal” ou “A Noiva Cadáver”, entre outras-

Entre os actores, Carlos Blanco, Tosar, Paul Naschy ou Geraldine Chaplin

Ademais, o tema principal da banda sonora foi composto por Philip Glass

Os monicreques están articulados, recubertos de silicona e látex e vestidos

Son movidos por especialistas en base á gravación previa feita aos actores

O resultado é unha longametraxe de intriga que seguro non decepcionará

Ambientada nunha aldea onde os peregrinos desaparecen misteriosamente

Mestre Mateo

Gala dos Mestre Mateo 2010 from Doma Galega Produtos on Vimeo.

Seguimos coa Galega, desta volta coa gala dos últimos Mestre Mateo

“Onda Curta” recibiu o premio ao mellor programa cultural para a tele

Entre os seus dous directores figuraba un amigo meu, Carlos Meixide

Cando foron recoller ese galardón, Carlos non desaproveitou a ocasión

Bromeou sobre os tradutores automáticos ante o conselleiro de Cultura

Era o xeito de romper o xeo antes de cargar contra a desfeita televisiva

Contra a supresión de todo programa cultural que se valorase como tal

Referíase ao seu Onda Curta, a Miraxes, Banda Curta ou Libro Aberto

Todos eles realizados por grandes profesionais que hoxe están no paro

Mellor velo na gala, que foi emitida en directo, sobre o minuto 1h 05'

Admiro a valentía e a coraxe de Carlos, tan escasa nos días que corren

Ninguén é perfecto

Seica me confundiron, e en directo, cunha compañeira

Déronlle paso a unha moza de longa cabeleira dourada

Pero no seu lugar apareceu alguén moreno e con barba

Ocorreu hai 15 días no magazine “Bos días” da Galega

Digo “en directo” pola parte que lle toca ao presentador

Pola miña non, posto que xa estaba gravada de antemán

De aí que non houbese pé ao lóxico diálogo aclaratorio

“Cousas do directo”, din ao final do vídeo, con rentintín

Polo menos desculpáronse, qué remedio, tras o equívoco

O episodio foi logo, como non, comentado no Facebook

Non sen, claro está, a súa comprensible guasa pertinente

Qué lle imos facer, ninguén é perfecto, só me queda dicir